ไม่นานนัก ฮั่วจิ้งชวนก็กลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง พอเห็นร่างเล็กของหญิงสาวโผล่ออกมานอกผ้าห่ม เหลือเพียงศีรษะที่มุดซ่อนอยู่ข้างใน เขาก็นึกถึง...เก้งตัวหนึ่งที่หัวปักอยู่ในกองหิมะจนออกมาไม่ได้
เขาไม่กล้าหัวเราะ นั่งกลับลงบนเตียงเตาแล้วดึงเธอออกมา ลู่ซีเฉิงกลั้นหายใจจนใบหน้าแดงก่ำ ก่อนจะเบะปากซุกเข้าหาอ้อมอกเขา
“เป็นอะไรไป?” ฮั่วจิ้งชวนแกะผมที่ยุ่งเหยิงของเธอออก แล้วใช้นิ้วเรียวคล่องแคล่วถักเปียสวย ๆ ให้ใหม่สองข้าง
“คุณแกล้งฉัน!” ลู่ซีเฉิงตัดพ้อราวกับเด็กน้อย “ฉันโกรธแล้วนะ!”
บังคับให้เธอกินยา ไม่ให้กินขนม ไม่ยอมปลอบเธอ ทั้งหมดนี้เป็นความผิดร้ายแรงสามข้อ!
“งั้นตีฉันสิ” ฮั่วจิ้งชวนยื่นมือออกมา แบฝ่ามือหงายขึ้น
ลู่ซีเฉิงแสร้งทำเป็นหมุนข้อมืออย่างเก่งกาจ แล้วฟาดลงไปเต็มแรงดัง “เพียะ”
ฝ่ามือทั้งสองกระทบกัน มือใหญ่ของฮั่วจิ้งชวนไม่รู้สึกอะไรเลย ส่วนฝ่ามือขาวนุ่มของลู่ซีเฉิงกลับแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในพริบตา
“...ฮั่วจิ้งชวน คุณมันคนบ้า!” น้ำตาร่วงเผาะ ๆ ไหลเข้าไปในซอกคอของชายหนุ่ม ใบหน้าเล็กเปียกชื้นแนบชิดกับเขา เต็มไปด้วยความพึ่งพา
ฮั่วจิ้งชวนรับมือไม่ไหว รีบคว้าของในชามมายัดใส่มือเธอ แล้วอุ้มเธอหมุนไปรอบห้อง
“อะไรเหรอ?” ลู่ซีเฉิงถามทั้งน้ำตาพลางยกมือขึ้นดู ของดำ ๆ นุ่มนิ่มเมื่อบีบ
“สาลี่แช่แข็ง!” ฮั่วจิ้งชวนให้เธอนั่งอยู่บนแขนข้างหนึ่ง แล้วใช้มืออีกข้างเช็ดหางตาให้ “อร่อยกว่าต้าไป๋ทู่ ลองชิมดูไหม?”
“เมื่อกี้คุณไปเอานี่มาเหรอ?”