ฮั่วจิ้งชวนเดินออกจากห้องไปอย่างเก้กัง มุ่งหน้าไปลานด้านหน้าเพื่อยกฟืน บังเอิญเห็นหวังหม่านถุนกับหวังหลินซงกำลังชะเง้อมองเข้ามาจากหน้าประตู เขาจึงเดินไปเปิดประตูให้ “หัวหน้ากองการผลิต พวกคุณมาทำไมครับ?”
หวังหม่านถุนถูมือที่เย็นจนแข็ง แล้วชี้เข้าไปในบ้าน “เข้าไปได้ไหม?” หนาวจะแย่อยู่แล้ว
ฮั่วจิ้งชวนเบี่ยงตัวให้พวกเขาเข้ามา ส่วนตัวเองก็รีบเดินไปที่ประตูห้องครัว พอเห็นลู่ซีเฉิงออกมาจากห้องส้วมแล้ว กำลังนั่งยอง ๆ ตักน้ำเตรียมล้างมือ เขาก็รีบเข้าไปดึงเธอขึ้น “ทำไมล้างมือด้วยน้ำเย็นล่ะ?”
ลู่ซีเฉิงก็ไม่อยากล้างมือด้วยน้ำเย็นเสียหน่อย เธอแค่รู้สึกกระอักกระอ่วน เลยคิดจะใช้น้ำเย็นลูบหน้าให้สดชื่น
พอเธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นรอยฝ่ามือบนหน้าเขาอย่างชัดเจน เอ๊ะ? เธอแค่ไปเข้าห้องน้ำเอง เกิดอะไรขึ้นกันนะ?
ฮั่วจิ้งชวนหลบสายตา ลู่ซีเฉิงก็เข้าใจขึ้นมาทันทีว่าเขา...ได้ยินแล้วสินะ?
ชั่วพริบตา ใบหน้าของเธอก็ยิ่งแดงก่ำ
ฮั่วจิ้งชวนจูงสาวน้อยหน้าแดงเข้าบ้าน หวังหม่านถุนกับหวังหลินซงก็เดินตามเข้ามา ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงประตูห้องครัว
บ้านของฮั่วจิ้งชวนไม่เหมือนบ้านชาวชนบททางเหนือหลายหลังที่พอถึงฤดูหนาวก็เชิญแขกขึ้นไปนั่งบนเตียงเตา เตียงเตาของเขามีแค่ตัวเองกับสาวน้อยที่เคยนอนอยู่บนนั้น เขาย่อมไม่มีทางให้ผู้ชายคนอื่นขึ้นไปนั่ง ส่วนห้องโถงก็หนาวเกินไป ไม่ต่างจากข้างนอก พวกเขาจึงทำได้แค่เข้ามาในห้องครัว
ที่จริงตอนนี้ในห้องครัวก็แทบไม่มีไอร้อนแล้ว ทั้งสองนอนตั้งแต่สามทุ่มกว่า ๆ จนถึงตอนนี้ ระหว่างนั้นไม่เคยลุกขึ้นมา ฮั่วจิ้งชวนนอนหลับสนิท ส่วนลู่ซีเฉิงถูกไออุ่นจากร่างกายเขาโอบล้อม จึงไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด