ฮั่วจิ้งชวนก้าวเข้ามาสองก้าว ก่อนช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มแนบเอว เขาแตะตรงบริเวณที่เธอล้มเบา ๆ แล้วถามเสียงกระซิบว่า “เจ็บไหม?”
ลู่ซีเฉิงเขินจนซุกหน้าลงในอ้อมอกเขา ศีรษะเล็ก ๆ ส่ายไปมา ก่อนตอบเสียงออดอ้อนว่า “ไม่เจ็บ!”
“น้องสาวนี่ซุ่มซ่ามจริง ๆ!” ฮั่วจิ้งชวนไม่ได้ถามว่าเธอมาที่นี่ทำไม ก็เหมือนกับที่เขายอมอดนอนเพื่อไปหาเธอ เธอเองก็คงคิดเหมือนกัน
“พี่นั่นแหละเจ้าทึ่ม!” เธอแค่มาหาเขาครั้งเดียว ส่วนเขาต้องเดินไปกลับตั้งกี่รอบกันแน่ ตกลงใครกันแน่ที่โง่!
ฮั่วจิ้งชวนอุ้มเธอกลับห้อง ห่มผ้าให้ใหม่ คราวนี้ให้ลู่ซีเฉิงนอนอยู่บนผ้าห่ม แล้วห่อตั้งแต่คอจรดเท้าจนกลายเป็นดักแด้ เขาตบศีรษะเธอเบา ๆ “ฉันออกไปข้างนอกแป๊บหนึ่ง นอนดี ๆ ห้ามลงมาอีกนะ”
ลู่ซีเฉิงกลิ้งไปมาเป็นสัญญาณว่าไม่เห็นด้วย ใบหน้าคมเข้มที่ปกติสุขุมเย็นชาของฮั่วจิ้งชวนเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาอย่างหาได้ยาก “อยากไปกับฉันเหรอ?”
ลู่ซีเฉิงพลันนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่เขาบอกว่าจะลุกไปทำอะไร… ไปเข้าห้องน้ำเหรอ?
เธอสะดุ้ง รีบพยักหน้าอย่างว่าง่ายแล้วหลับตาทำเป็นตาย
ฮั่วจิ้งชวนบีบแก้มเธออย่างขบขัน ขนาดขนตายังสั่นเลยนะ แม่ขี้ขลาด
เขาหันหลังออกไป ก่อนแวะไปห้องครัวชงยาปั่นหลานเกินหนึ่งถ้วย นั่นเป็นของที่ลู่ซีเฉิงวางไว้ที่นี่ บอกว่าเอาไว้ป้องกันหวัด เขายังหั่นขิงต้มเป็นน้ำขิงด้วย ทั้งยาปั่นหลานเกินและน้ำขิงเข้มข้นมาก