มีครอบครัวที่พร้อมเพรียงและฐานะดีขนาดนั้น แต่กลับไม่รู้จักเห็นคุณค่า ถ้าเสิ่นอันหนิงเป็นลู่ซีเฉิง ป่านนี้คงได้คบกับสวีจิ้นหังไปแล้ว บางทีอาจใช้เส้นสายของครอบครัวช่วยให้ทั้งคู่ได้กลับเข้าเมืองด้วยซ้ำ จะอยู่ชนบทลำบากไปทำไม!
หลังทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว เสิ่นอันหนิงก็ช่วยสวีจิ้นหังซักเสื้อผ้า พวกเขาออกไปข้างนอกตั้งหลายวัน แถมยังล้มลงบนหิมะอีก เสื้อบุนวมที่สวมอยู่เลยเหม็นไปหมด ตอนนี้เธอมีเหตุผลชอบธรรมที่จะช่วยเขาทำงานแล้ว
“จิ้นหัง คุณไปพักเถอะ ตรงนี้ฉันจัดการเอง” เสิ่นอันหนิงแช่เสื้อผ้าสองตัวลงในน้ำ ในใจรู้สึกอิ่มเอมมาก พวกเขาดูเหมือนสามีภรรยากันจริง ๆ!
ชาติที่แล้ว หลังเธอแต่งงานกับหลี่เกินฟา ไม่เคยซักเสื้อผ้าให้เขาสักครั้ง เขาไม่คู่ควร ส่วนสวีจิ้นหังนั้นแตกต่างออกไป
ลู่ซีเฉิงเบ้ปาก อากาศหนาวขนาดนี้ยังซักผ้าอีก ช่างหาเรื่องใส่ตัวจริง ๆ เสิ่นอันหนิงยังทำหน้าภูมิอกภูมิใจ ไม่รู้จะดีใจอะไรนักหนา!
สวีจิ้นหังดูหมดอาลัยตายอยาก เขามองลู่ซีเฉิง แต่เกรงใจผู้ชายที่อยู่ข้างเธอ จึงกล้ามองเพียงแวบเดียว แววตาเต็มไปด้วยความน้อยใจราวกับกำลังมองคนรักที่ทอดทิ้งกันไป
“อย่าไปสนใจพวกเขา” ฮั่วจิ้งชวนจูงมือลู่ซีเฉิงไปส่งที่ห้อง “ช่วงนี้ห้ามออกไปข้างนอกคนเดียว อยู่ที่พักปัญญาชนก็ต้องอยู่กับเพื่อน ๆ ด้วย”
ฮั่วจิ้งชวนกลัวว่าสวีจิ้นหังจะคิดทำเรื่องไม่ดี แม้หมอนั่นจะเป็นคนอ่อนแอ แต่กระต่ายจนตรอกยังแว้งกัดได้ ฮั่วจิ้งชวนจึงไม่คิดจะมองจิตใจคนในแง่ดีเลยสักนิด