“ไม่เป็นไร ๆ ได้ยินว่าคุณกับปัญญาชนที่ลงชนบทอย่างหลินซูและเสิ่นอันหนิงตกน้ำกันหมด เลยแวะมาดูว่าเป็นยังไงบ้าง” หวังหม่านถุนกล่าว
ลู่ซีเฉิงตอบตามตรงว่า “ฉันกับพี่หลินซูไม่เป็นไรค่ะ ส่วนปัญญาชนเสิ่นไม่ได้ออกมาตอนเย็น ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน”
“งั้นช่วยลุงไปดูหน่อยได้ไหม” ดึกดื่นป่านนี้ จะให้เขาเข้าไปในห้องพักของปัญญาชนหญิงก็ไม่เหมาะ!
ลู่ซีเฉิงไม่ค่อยเต็มใจนัก อารมณ์ของเธอแสดงออกทางสีหน้าหมด ชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังจึงยิ้มออกมา
หลินซูและคนอื่น ๆ ก็มาถึงพอดี พอได้ยินหวังหม่านถุนพูด ก็ชวนกันไปดูเสียเลย อย่างไรหัวหน้าสตรีก็อยู่ด้วย
ระหว่างทาง ชายหนุ่มลอบสังเกตลู่ซีเฉิงอยู่ตลอด เธอเป็นคนช่างสังเกต จึงเงยหน้ามองเขา ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยเลยสักนิด ตั้งแต่มาถึงยุคนี้ เธอรู้จักคนอยู่ไม่กี่คน และมั่นใจว่าไม่เคยรู้จักผู้ชายคนนี้มาก่อน แล้วเขาต้องการอะไรกันแน่
เมื่อมาถึงเรือนด้านหลัง พวกผู้ชายยืนรออยู่ข้างนอก หลินซูเคาะประตูพลางเรียก “ปัญญาชนเสิ่น หัวหน้ากองการผลิตมาเยี่ยมคุณแล้ว!”
ไม่มีเสียงตอบ หลินซูจึงเรียกอีกครั้ง ครู่ต่อมาประตูก็เปิดออก เสิ่นอันหนิงยืนอยู่ด้านใน เธอหวีผมมาบ้างแล้ว แต่ใบหน้ากลับแดงจัดผิดปกติ น้ำเสียงอ่อนแรง “หัวหน้าคะ ฉันเป็นไข้ค่ะ!”
เธอแช่น้ำอยู่นานเกินไป พอตกบ่ายก็เริ่มมีไข้ แต่คนในที่พักปัญญาชนต่างออกไปข้างนอกกันหมด เหลือเพียงลู่ซีเฉิงกับหลินซู จึงไม่มีใครคอยดูแลเธอเลย
เธอนอนสะลึมสะลือ รู้สึกเพียงว่าร่างกายร้อนขึ้นเรื่อย ๆ หากหัวหน้ากองการผลิตไม่มา เธอก็กะจะไปหาสวีจิ้นหังอยู่แล้ว