สวีจิ้นหังอุ้มเสิ่นอันหนิงกลับไป เสิ่นอันหนิงรู้สึกมีความสุขเหลือเกิน แม้ระหว่างทางจะไม่ราบรื่นนัก แต่ผลลัพธ์ก็ออกมาดี
สุดท้ายเขาก็ทนเห็นเธอลำบากไม่ไหว เขาเป็นคนแบบนี้มาตลอด
ทั้งสามคนกลับมาถึงที่พักปัญญาชน คนในครัวแยกย้ายกันไปหมดแล้ว ลู่ซีเฉิงอยู่ในห้องของตัวเอง ส่วนคนอื่น ๆ ก็พักผ่อนกันอยู่ ตอนบ่ายยังต้องไปเก็บฟืนอีก!
ลู่ซีเฉิงนอนแกล้งหลับอยู่บนเตียงเตาดิน ไม่นานก็มีเสียงเคาะประตูห้อง เป็นเสียงของสวีจิ้นหัง
“ปัญญาชนลู่ กำลังพักอยู่หรือเปล่า ปัญญาชนเสิ่นตกน้ำ คุณช่วยดูแลเธอหน่อยได้ไหม?”
ลู่ซีเฉิงคิดในใจ: ยุงหึ่ง ๆ น่ารำคาญชะมัด ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น!
สวีจิ้นหังรออยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นเธอไม่ตอบก็เดินไปยังลานด้านหน้า ในห้องพักใหญ่ของปัญญาชนหญิง ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า เขาถามหลินซู เพราะหลินซูอายุมากที่สุดและปกติคอยดูแลคนอื่นเสมอ ใครจะคิดว่าหลินซูผู้พูดจาดีจะถามเสียงดังกลับมา “ฉันกับเฉิงเฉิงก็ตกน้ำเหมือนกัน คุณยังกล้ามาขอให้พวกเราไปดูแลเธออีกเหรอ?”
หลินซูสงสัยว่าเรื่องนี้คงหนีไม่พ้นเสิ่นอันหนิง แต่เธอเป็นคนมีน้ำใจ ก่อนจะรู้ความจริงก็ไม่กล่าวหาใครส่งเดช ทว่าให้คนป่วยสองคนไปดูแลคนอื่นเนี่ยนะ? ล้อเล่นหรือไง!
หัวใจสวีจิ้นหังกระตุกวูบ ลู่ซีเฉิงก็ตกน้ำด้วยหรือ? ถ้าอย่างนั้นเมื่อครู่เขายัง...
ไม่มีปัญญาชนหญิงคนอื่นออกมาสักคน เขาเดินกลับไปที่ครัวด้วยความหงุดหงิด จางเจียหนิงทำหน้าบึ้งพลางต้มน้ำอยู่ “พี่สวี เอาน้ำไปให้ก็พอ วันนี้อากาศไม่ได้หนาวมาก เธอไม่แข็งตายหรอก”