ฉวยจังหวะชุลมุน ฮั่วจิ้งชวนดึงลู่ซีเฉิงออกจากห้องไป เรื่องที่เหลือปล่อยให้หัวหน้ากองการผลิตจัดการ แม่ลูกสามคนนั้นคงอยู่ในหน่วยการผลิตเฉียนจิ้นต่อไปไม่ได้แล้ว
“คุณรู้ได้ยังไงว่าบ้านเธอมีแท่นบูชา?” ฮั่วจิ้งชวนไม่ใช่คนที่จะเข้าไปสอดส่องบ้านคนอื่นตามใจชอบ
“เดาเอาน่ะ!” ฮั่วจิ้งชวนยิ้ม มีครั้งหนึ่งตอนเขากลับจากภูเขา บังเอิญเห็นยายหูเผากระดาษเงินกระดาษทองอยู่ริมแม่น้ำ ปากก็พึมพำว่า ขอให้คุณอยู่ทางนั้นอย่างสบายดี ต่อไปตระกูลหวังจะเปลี่ยนไปใช้แซ่จ้าวแล้ว ฉันจะให้คุณมาอยู่ในบ้านด้วย คุณยังเป็นหัวหน้าครอบครัวเหมือนเดิม อะไรทำนองนั้น ฮั่วจิ้งชวนเลยเดาว่ากระดาษเงินกระดาษทองที่เธอเผาอาจจะส่งไปให้สามีเก่า
แต่เรื่องในครอบครัวคนอื่น ฮั่วจิ้งชวนไม่คิดจะพูดมาก วันนี้ที่เอาเรื่องออกมาเปิดเผยก็เพราะพวกนั้นมาหาเรื่องเขาก่อน
“ตอนนั้นคุณอายุเท่าไหร่?” ลู่ซีเฉิงถามอีกครั้ง
“สักสิบห้าสิบหกมั้ง!”
“คุณนี่เก่งจริง ๆ!” แค่คำพูดที่คนอื่นพูดลอย ๆ ตอนอายุสิบห้าสิบหกยังจำได้ แถมยังเดาได้ด้วยว่าบ้านนั้นอาจมีแท่นบูชา ความจำกับช่างสังเกตของเขาน่าทึ่งมาก ลู่ซีเฉิงนับถือจริง ๆ
“ก็เพราะคุณนั่นแหละ!” ฮั่วจิ้งชวนยกมือเธอขึ้น เรื่องเล็กน้อยแบบนั้นเขาลืมไปนานแล้ว เพิ่งนึกภาพวันนั้นขึ้นมาได้ก็เพราะเห็นรอยแดงบนมือเธอ
สังคมที่ยึดกฎหมายเป็นหลัก ฆ่าคนไม่ได้ แต่ยืมมือคนอื่นฆ่าได้
“กลับไปทายาซะ!” พอทั้งคู่กลับถึงที่พักปัญญาชน หลินซูก็กลับมาแล้ว เธอไม่ได้ตามไปด้วย ที่พักปัญญาชนกำลังทำเนื้อกระต่ายอยู่ “เป็นยังไงบ้าง เป็นยังไงบ้าง ยายแก่นั่นด่าคนอีกหรือเปล่า?”