จ้าวสี่ลี่กลอกตา ก่อนจะหมดสติไปทันที
จ้าวสี่เซิ่งที่กำด้ามไม้กวาดไว้สั่นระริกเหมือนลูกนกตกน้ำ “พี่ชะ...ชะ...” ยังไม่ทันเอ่ยคำว่าพี่ ชายหนุ่มก็เตะเข้าที่ต้นขาของเขา จ้าวสี่เซิ่งรู้สึกชาตั้งแต่ช่วงล่าง ร่างอ่อนยวบลงไปกองกับพื้น ก่อนความเจ็บปวดรุนแรงจะตามมา “อ๊าก ขาฉัน ขาฉัน!”
กระดูกขาของเขาถูกเตะหักจริง ๆ
หวังหลินซงรีบคว้าตัวฮั่วจิ้งชวนไว้ “พอแล้ว อย่าให้ถึงตาย!” ขาหักก็หักไป แต่อย่าให้ถึงขั้นมีคนตายเลย
ฮั่วจิ้งชวนกวาดสายตาเย็นชาไปรอบ ๆ ทุกคนต่างถอยหลังไปสองก้าว พร้อมภาวนาในใจว่าอย่าไปหาเรื่องเขา อย่าไปหาเรื่องเขา อย่าไปหาเรื่องเขา
ยายหูเห็นลูกชายคนหนึ่งหมดสติ อีกคนหนึ่งนอนแผ่อยู่บนพื้น ก็แทบร้องไห้จนเป็นลม นางดิ้นรนจะเข้าไปเอาชีวิตฮั่วจิ้งชวนให้ได้ แต่ถูกภรรยาหัวหน้ากองการผลิตกับผู้หญิงอีกหลายคนกดตัวไว้แน่น
สภาพร่างกายแบบเธอจะไปสู้เขาไหวได้ยังไง โดนเขาตีก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจริง ๆ ฮั่วน้อยจะซวยเอานะ!
ฮั่วจิ้งชวนหันข้างจับมือลู่ซีเฉิงไว้แล้วพลิกดู ด้ามไม้กวาดทำจากไม้ไผ่ มีข้อปล้องเป็นปุ่ม ๆ ตอนดึงเมื่อครู่ ข้อปล้องไม้ไผ่ครูดฝ่ามือลู่ซีเฉิงจนเป็นรอยขีด ผิวของเธอบอบบาง ตอนนี้พอลูบดู รอยนั้นก็ยังนูนขึ้นมาเล็กน้อย
แววตาฮั่วจิ้งชวนเย็นเยียบ เขายังลงมือเบาเกินไป
ลู่ซีเฉิงรู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง สู้คนก็สู้ไม่ชนะ น่าอายชะมัด
เธอรีบซ่อนมือไว้ด้านหลังอย่างกลบเกลื่อน แล้วชี้ไปทางหลินซู “ฉันเอาเนื้อกระต่ายมาส่งให้หัวหน้ากองการผลิตนะ ไม่ได้ตั้งใจจะทะเลาะกับใครสักหน่อย!” สีหน้าเหมือนกำลังบอกว่าฉันเป็นเด็กดี ฉันบริสุทธิ์ไร้ความผิด