ลู่ซีเฉิงส่ายหน้า แล้วก็พยักหน้า ขาเก้งเป็นเนื้อ เธอไม่เคยทำ ไม่รู้ว่าจะอร่อยหรือเปล่า
ชาติที่แล้วอาหารที่เธอกินก็มีแต่ไก่ เป็ด ปลา หมู วัว แกะ อาหารทะเล และของกินทั่วไป เธอไม่เคยแม้แต่จะกินเนื้อลาหรือเนื้อสุนัข รู้สึกแปลก ๆ
“อร่อยไหมนะ?” ลู่ซีเฉิงคว้าชายเสื้อของฮั่วจิ้งชวนไว้ “ฉันจัดการไม่เป็น ฉันก็ทำกับข้าวไม่เป็นด้วย!”
ฮั่วจิ้งชวนเองก็ทำไม่เป็น เก้งเป็นสัตว์ที่จับยากกว่าหมูป่าในป่า วิ่งเร็วมาก เขาไม่เคยตั้งใจไปจับ และไม่เคยทำมาก่อน
“งั้นให้ขาหนึ่งกับพวกปัญญาชนที่ลานหน้าบ้าน ให้พวกเธอทำกิน ถ้าเธอชอบก็กินสักสองคำ อีกข้างฉันจะหมักไว้ กินปีหน้า!” ปีหน้าเขาจะสร้างบ้าน ต้องขอให้คนในกองการผลิตมาช่วยแน่ ๆ ขาข้างนี้ยกให้พวกเขากิน พวกเขาคงไม่รังเกียจ
“ได้!” ลู่ซีเฉิงไม่ขัด “รีบให้พวกเขาเอาไปซ่อนไว้เลย อย่าให้ฉันเห็นนะ!”
ฮั่วจิ้งชวนหันไปมองหวังหลินซง อีกฝ่ายยืนหน้าตาเหม่อลอย ขาเก้งตั้งขนาดนี้ ยกให้คนอื่นไปเลยหรือ พ่อของเขายังเป็นห่วงอยู่ว่าถ้าแบ่งเนื้อเก้งให้ฮั่วจิ้งชวนแค่ครึ่งเดียว อีกฝ่ายจะไม่พอใจหรือเปล่า
ห่วงบ้าอะไร คนเขาสนใจแค่ว่าแฟนจะตกใจหรือเปล่า!
หวังหลินซงขี้เกียจพูดต่อ หันหลังเดินออกไป “อีกขาหนึ่งฉันจะโยนไว้ในลานบ้าน นายกลับไปจัดการเอง!”
ถ้าวางไว้ตรงนี้แล้วทำให้เธอตกใจอีก คนบางคนคงได้เอาเรื่องเขาแน่!
พวกปัญญาชนไม่คิดว่าจะได้ขาเก้งมาด้วย พอรู้ว่าเป็นของที่ฮั่วจิ้งชวนให้เป็นรางวัล เพราะเฉิงเฉิงทำไม่เป็น หลินซูมองขาเก้งแล้วกัดฟัน “ฝั่งฉันยังมีโป๊ยกั๊กห่อเล็ก ๆ ใส่ลงไปต้มด้วยสิ!”