ลู่ซีเฉิงกับหลินหยวนเพิ่งบังเอิญพบกันเท่านั้น พวกเธอไม่ได้มีญาณหยั่งรู้ล่วงหน้า จะคาดเดาแผนการของเสิ่นอันหนิงได้อย่างไร
วันนั้น ลู่ซีเฉิงไปซักผ้าที่ริมแม่น้ำกับพวกปัญญาชนหญิง เธอมีเครื่องซักผ้าอยู่แล้ว แต่บางครั้งก็ออกมาซักผ้ากับทุกคนเพื่อทำทีให้เหมือนคนอื่น
ลู่ซีเฉิงหาหินเรียบ ๆ มานั่งยอง ๆ แล้วค่อย ๆ ขยี้เสื้อคลุมของตัวเอง
“เฉิงเฉิง ซักแบบนี้ไม่สะอาดหรอก ต้องใช้ไม้ตีแบบฉันนี่” เจียงลี่ลี่ถือไม้ท่อนหนึ่งฟาดเสื้อบุนวมของตัวเองอย่างแรง ลู่ซีเฉิงเห็นแล้วก็ขมวดคิ้ว “ไม่กลัวเสื้อพังหรือไง?”
“ไม่หรอก ผ้าหยาบขนาดนี้!”
ลู่ซีเฉิงยื่นสบู่ของตัวเองให้ “ใช้ก้อนนี้ซักสิ”
พวกเธอประหยัดเงิน ไม่ได้ซื้อสบู่ซักผ้า ผ้าของเสื้อกันหนาวเป็นผ้าทอด้วยเครื่องทอมือ เนื้อหยาบและหนาหนัก ถ้าไม่ตีเสื้อ สิ่งสกปรกที่ฝังอยู่ข้างในก็ซักไม่ออก
เจียงลี่ลี่ยิ้ม รับสบู่ไปถูสองสามทีแล้วขยี้จนเกิดฟอง “ซักง่ายขึ้นเยอะเลย ขอบใจนะ เฉิงเฉิง!”
ลู่ซีเฉิงแบ่งสบู่ให้พวกเธอคนละนิด ทุกคนรู้จักประมาณตน จึงไม่ใช้กันอย่างสิ้นเปลือง
ลู่ซีเฉิงมีเสื้อผ้าอยู่ตัวเดียว เธอขยี้ไปพลางเหม่อลอยไปพลาง
“นี่ คิดอะไรอยู่?” หลินหยวนเรียก “รีบซักให้เสร็จสิ มือแดงหมดแล้ว”
“อ๋อ!” ลู่ซีเฉิงมองไปยังฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำ มีคนสามคนยืนคุยกันอยู่ที่นั่น พวกเขาหันหลังให้ทางนี้ แถมมีต้นไม้ใหญ่บังอยู่ เสื้อผ้าก็ดำมืดไปหมด ลู่ซีเฉิงเลยมองไม่ออกว่าเป็นใคร
ไม่นานก็มีคนวิ่งผ่านไปจากที่ไกล ๆ ร่างค่อนข้างสูงและอ้วนท้วม ท่าวิ่งดูแปลกประหลาด ลู่ซีเฉิงเอียงคอมอง พวกหลินหยวนเองก็สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวอีกฝั่ง จึงขยับเข้ามาดูด้วยกัน