หลังต้มบะหมี่เสร็จ ลู่ซีเฉิงก็ทำข้าวผัดเนื้อวัวกุ้งไข่สูตรหรูอีกจาน จากนั้นชงเครื่องดื่มข้าวเหนียวดำผสมวอลนัตหนึ่งแก้ว แล้วเทใส่กระติกเก็บความร้อน ส่วนข้าวผัดก็ตักใส่กล่องเก็บความร้อน
กล่องเก็บความร้อนเจออยู่ในห้องเก็บของใต้ดิน ที่บ้านแทบไม่ได้ใช้เลยวางทิ้งไว้ตรงนั้น ลู่ซีเฉิงลองดูแล้วพบว่าเก็บความร้อนได้ดี พอทำเสร็จจึงตั้งใจจะเอาไปให้ฮั่วจิ้งชวนเป็นอาหารเช้าในวันรุ่งขึ้น
ตอนฮั่วจิ้งชวนมาถึง เธอกำลังกินบะหมี่อยู่ เขาถามอย่างแปลกใจว่า “มื้อเย็นกินไม่อิ่มเหรอ?” ปกติหลังกินข้าวเสร็จ เธอมักชอบกินผลไม้กับขนมจุบจิบ ไม่ค่อยกินอาหารมื้อหลัก
“อิ่มแล้ว แต่อยากกินนี่นา ฉันตักไว้ให้คุณชามใหญ่เลย รีบชิมสิ!”
ฮั่วจิ้งชวนนั่งลง เส้นบะหมี่หยิกงอไปมาแปลกตาจนเขาอดสนใจไม่ได้ จึงคีบขึ้นมาชิมคำหนึ่ง
“เป็นยังไงบ้าง อร่อยมากใช่ไหม?” ลู่ซีเฉิงเห็นเขากลืนบะหมี่ลงไปแล้วก็รีบถาม
“...ก็ใช้ได้!” จะอธิบายยังไงดี มันมีรสอร่อยกลมกล่อมที่ไม่ได้มาจากตัวอาหารโดยตรง ฮั่วจิ้งชวนบรรยายไม่ถูก
ลู่ซีเฉิงทำปากยื่น “อร่อยขนาดนี้ คุณยังไม่รู้จักชื่นชมอีก เมื่อก่อนฉันอยากกินแทบตายแต่ไม่มีให้กิน!”
“ทำไมถึงไม่มีให้กินล่ะ?” ฮั่วจิ้งชวนไม่คิดว่าบะหมี่นี่จะแพงกว่าอาหารทะเลกับเนื้อสัตว์ เธอไม่น่าจะซื้อไม่ไหว
“ในนั้นมีวัตถุเจือปนกับสารกันบูด คนที่บ้านไม่ให้ฉันกินน่ะ!” ลู่ซีเฉิงคีบบะหมี่อีกคำใส่ปาก “แต่ก็อร่อยจริง ๆ นะ!”