วันรุ่งขึ้น หลังมื้อสาย กลองและฆ้องของกองการผลิตก็ดังขึ้นอีกครั้ง ตุ้ม ๆ ๆ — “สมาชิกทุกคน รีบไปที่ลานตากข้าวเพื่อประชุมโดยด่วน สมาชิกทุกคน รีบไปที่ลานตากข้าวเพื่อประชุมโดยด่วน”
คนที่ไม่รู้เรื่องต่างพากันชะงัก นี่หาได้ยากจริง ๆ เรียกประชุมกันหมดทุกคน มีเรื่องอะไรกันนะ?
หวังหม่านถุนไม่เหมือนหัวหน้ากองการผลิตบางคนที่ชอบเรียกประชุมทุกสามวันสองวันเพื่อแสดงตัวตนและอำนาจ ถ้าไม่มีธุระ เขาไม่ชอบประชุม อย่างมากก็เรียกประชุมระดมกำลังใจก่อนเพาะปลูกฤดูใบไม้ผลิหรือเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง หรือเมื่อเบื้องบนมีคำสั่งสำคัญ ถึงจะเรียกทุกคนมารวมตัวกัน
อากาศหนาวขนาดนี้ ทุกคนต่างขลุกอยู่ในบ้าน การเรียกประชุมช่างทำให้ลำบากจริง ๆ!
เมื่อวานคนที่ตามไปบ้านยายหูมีอยู่ไม่กี่คน พวกเขากลับถึงบ้านตอนฟ้ามืดแล้ว เล่าแค่เรื่องที่เกิดขึ้นในบ้าน คนอีกหลายคนจึงยังไม่รู้เรื่อง
ทุกคนเลยรีบรุดไปยังลานตากข้าว ระหว่างทางก็พูดคุยกันไปด้วย
“ได้ยินหรือยัง ยายหู...”
“เกิดอะไรขึ้น เล่าต่อสิ...”
เวลาหน่วยการผลิตเรียกประชุม ปัญญาชนที่ลงชนบทก็ต้องไปด้วยเช่นกัน เมื่อคนมาถึงลานตากข้าวครบแล้ว หวังหม่านถุนก็ยืนอยู่บนเวทีไม้แบบง่าย ๆ ที่ประกอบขึ้นจากก้อนหินกับแผ่นไม้ ข้างกายมีเลขาธิการพรรคเก่าที่หน้าบึ้งตึง รวมถึงคนอีกหลายคนที่พวกเขาไม่เคยเห็นหน้า
“เอาละ ทุกคนเงียบก่อน เมื่อวานเกิดเรื่องร้ายแรงอย่างยิ่งขึ้นในกองการผลิตของเรา!” เขาเล่าเรื่องที่ยายหูตั้งแท่นบูชาไว้ในบ้าน พอพูดจบ เสียงฮือฮาก็ดังไปทั่วใต้เวที
ที่จริง หลายบ้านลอบกราบไหว้บรรพบุรุษกันอยู่แล้ว อย่างไรเสียก็เป็นประเพณีที่สืบทอดมานับพันปี จะให้เลิกกันได้อย่างไร แค่ทำอย่างเงียบ ๆ อย่าให้ใครจับได้ก็พอ พวกเจ้าหน้าที่ของหน่วยการผลิตไม่ได้ชอบรายงานทุกเรื่องขึ้นไปข้างบน ปกติจึงทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น