นึกไม่ออก ลู่ซีเฉิงจึงเปลี่ยนไปพูดเรื่องอื่นแทน “เมียหัวหน้าทีมมาบอกว่า มะรืนนี้จะไปตลาดนัดเหรอ?”
“อืม อยากไปไหม?” ฮั่วจิ้งชวนตะแคงตัว ยื่นแขนไปไว้ใต้คอเธอให้หนุน
“อยากสิ!” ลู่ซีเฉิงตอบตามตรง “ฉันยังไม่เคยไปตลาดนัดเลย!” ในศตวรรษที่ 21 การคมนาคมสะดวกสบายขึ้นเรื่อย ๆ การซื้อของก็ง่ายขึ้นทุกที แถมยังมีการซื้อของออนไลน์ด้วย กิจกรรมอย่างการไปตลาดนัดจึงแทบไม่มีให้เห็นในวันปกติ นอกจากช่วงปลายปีในชนบท ลู่ซีเฉิงไม่เคยไปมาก่อนเลย
“งั้นพรุ่งนี้เข้านอนเร็วหน่อย มะรืนต้องตื่นแต่เช้า!”
“เช้าแค่ไหนเหรอ?” ลู่ซีเฉิงใช้นิ้วแตะขนตาเขาเล่น “ขนตาคุณยาวจัง!”
ฮั่วจิ้งชวนจับมือเธอวางไว้ใต้ผ้าห่ม “ออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง!”
“หา เช้าขนาดนั้นเลยเหรอ!” ลู่ซีเฉิงทำหน้ามุ่ย “ไกลมากไหม?”
“อืม!”
“แล้วถ้าฉันเดินไม่ไหวล่ะ?” ลู่ซีเฉิงดึงปกเสื้อเขา “ทุกคนออกเดินทางพร้อมกัน คุณก็แบกฉันไม่ได้ด้วย!”
ฮั่วจิ้งชวนหัวเราะ “ถ้าอยากไป เดี๋ยวฉันหาทางเอง ไม่ปล่อยให้เธอเหนื่อยหรอก!”
“ทางไหนเหรอ?”
ฮั่วจิ้งชวนใช้มือปิดตาเธอทั้งสองข้าง “เด็กดี นอนเถอะ พรุ่งนี้ก็รู้เอง!”
ลู่ซีเฉิงเม้มปากอย่างไม่พอใจ ฮั่วจิ้งชวนฉวยโอกาสตอนเธอมองไม่เห็นจุ๊บเธอหนึ่งที
ขนตาของลู่ซีเฉิงสั่นไหว จั๊กจี้ฝ่ามือเขา “ยังไม่นอนอีกเหรอ? อยากให้จูบอีกหรือไง?”
“ไม่เอา!” ลู่ซีเฉิงรีบพลิกตัว หันหลังให้เขา
คนบ้า จูบเท้าเธอไปแล้ว ยังจะมาจูบเธออีก!
ฮั่วจิ้งชวนขยับเข้าไปกอดเธอ ร่างเล็ก ๆ แนบสนิทอยู่ในอ้อมแขน เขาไม่ได้แกล้งเธออีก เพียงจูบเส้นผมเธอเบา ๆ ซ้ำไปซ้ำมา คอยกล่อมจนเธอหลับ