“ทำไมไม่ให้ล่อกับวัวมาลากล่ะ?” ลู่ซีเฉิงมองล่อที่กำลังกินหญ้าแห้งอย่างสบายอารมณ์อยู่ตรงปากประตูบ้านหลังหนึ่งไม่ไกล
“พวกมันก็ต้องพักเหมือนกัน หัวหน้ากองการผลิตหวงสัตว์สองตัวนี้จะตาย ไม่ยอมให้ใช้งานหนักหรอก” หลินหยวนใช้ไม้กวาดอันเล็กกวาดเศษข้าวโพดที่คนก่อนหน้าบดไว้ใส่กระด้งอย่างละเอียด
หลักการของลูกกลิ้งหินคือบดขยี้ให้แตกละเอียด แต่ธัญพืชที่ได้จากวิธีนี้ยังไม่ละเอียดพอ กินแล้วบาดคอ ต้องเอาไปบดซ้ำบนโม่หินอีกที จะบดบนโม่หินโดยตรงก็ได้เหมือนกัน แต่ใช้เวลานานมาก
โม่หินใช้งานได้หลากหลายกว่าลูกกลิ้งหิน นอกจากบดธัญพืชให้เป็นแป้งแล้ว ยังใช้ทำเต้าหู้และสกัดน้ำมันได้ด้วย เพียงแต่ตอนนี้ปลูกถั่วเหลืองกับถั่วลิสงกันน้อย จึงใช้บดธัญพืชอย่างเดียว
เข็นลูกกลิ้งหินต้องออกแรงมาก ลู่ซีเฉิงเข็นได้แค่สองรอบก็หมดแรง โจวเหม่ยถิงจึงเข้ามาช่วยเข็นด้วยกัน ลูกกลิ้งค่อย ๆ หมุนไปอย่างเชื่องช้า “ต้องทำถึงเมื่อไรกันเนี่ย?”
“หัวหน้ากองการผลิตบอกว่าไปติดต่อกองการผลิตอื่นไว้แล้ว ปีหน้าจะเอาลามาเลี้ยงสองตัว พอถึงปลายปีหน้า พวกเราก็จะเบาแรงลงเยอะ”
ลาเชื่องกว่าล่อ เหมาะจะใช้ทำงานแบบนี้ที่สุด
หลายบ้านในกองการผลิตมีโม่หินเล็ก ๆ ของตัวเอง บดได้ครั้งละนิดเดียว ใช้แก้ขัดเป็นครั้งคราวก็พอไหว แต่ถ้าจะบดเสบียงให้พอกินทั้งปีหน้า ก็ต้องเอามาบดที่นี่
……
ที่บ้านตระกูลฮั่ว ฮั่วจิ้งชวนกำลังก้มหน้าไสไม้ในลานบ้าน เศษไม้ติดเต็มตัว ไม่รู้ว่าทำมานานเท่าไรแล้ว