หญิงคนนั้นสะดุ้ง ใช่แล้ว! วันนี้หล่อนแย่งของจากปัญญาชนที่ลงชนบทลู่ซีเฉิงได้ แล้วถ้าวันไหนเกิดมาแย่งของจากบ้านพวกเธอล่ะ? ครอบครัวสามีของหล่อนพึ่งพาไม่ได้สักนิด คุมหล่อนไม่อยู่เลย ของในบ้านมีอะไร หล่อนก็หยิบแล้วเดินออกไปทันที ถ้าของบ้านสามีไม่พอ แล้วหันมาแย่งของจากบ้านเธอจะทำยังไง? บ้านเธออยู่ติดกับบ้านนั้นเสียด้วย อีกทั้งเธอกับสามีแยกบ้านออกมาอยู่กันแค่สองคน ปกติที่บ้านก็ไม่มีใครอยู่ หญิงสาวรีบยิ้มขอบคุณลู่ซีเฉิง “ปัญญาชนลู่พูดถูก ผู้หญิงคนนี้อยู่ในกองการผลิตของเรานับว่าอันตรายมาก”
กลุ่มผู้หญิงเดินขึงขังไปตามคันนา คนในแปลงอื่นต่างพากันสงสัย “พวกเธอจะไปไหนกัน ไม่ทำงานแล้วหรือ!” ยังไม่ทันเที่ยงเลยนะ!
“พวกเราจะไปหาหัวหน้ากองการผลิตกับเลขาธิการพรรคเก่า มีคนรังแกปัญญาชนที่เพิ่งมาใหม่!”
หวงเชี่ยนตี้ร้องเสียงเหมือนหมูถูกเชือด “ถุย! พวกแกพูดบ้าอะไรกัน เห็น ๆ อยู่ว่าหล่อนรังแกฉัน ใช้เข็มแทงฉัน!”
พวกผู้หญิงไม่สนใจหล่อน หามตัวหล่อนไปอย่างรวดเร็ว คนในนาอีกหลายคนก็เลิกทำงานแล้วเดินตามไปข้างหลัง ปังจื่อกำลังจะไปตามพี่สาวลู่ แต่ยังไม่ทันไปถึงก็เห็นภาพนี้เข้าเสียก่อน เขาหัวไว รีบแยกกับเพื่อน ๆ ไปตามคนมาทันที ทั้งหัวหน้ากองการผลิต เลขาธิการพรรคเก่า และหัวหน้าฝ่ายสตรี แล้วก็จริงสิ ต้องไปตามพี่ฮั่วด้วย
อีกด้านหนึ่ง ชายร่างเตี้ยตัน มีปานบนใบหน้า กำลังฟันต้นข้าวโพดอยู่ มีคนบนฝั่งตะโกนเรียกเขา “จู้จื่อ จู้จื่อ! เลิกทำก่อนเร็ว เมียแกไม่รู้ไปก่อเรื่องอะไรมา ถูกคนกดไว้แล้วพาไปที่สำนักงานกองการผลิต!”