ไม่มีใครห้ามเธอ อย่างไรเสียก้านข้าวโพดก็ฟาดคนจนตายไม่ได้ คำพูดของหวงเชี่ยนตี้เมื่อครู่ อย่าว่าแต่ปัญญาชนลู่จะโกรธเลย แม้แต่พวกผู้หญิงชนบทอย่างพวกเธอได้ยินก็ยังอยากเข้าไปตบสักที นี่มันใช่คำพูดของคนหรือไง?
หลินหยวน หลินซู เจียงลี่ลี่ และคนอื่น ๆ ช่วยกันลงมือฟาดลู่ซีเฉิงด้วย
“ถุย! ตัวอะไรเนี่ย น้องชายเธอเป็นคนแบบไหน ถึงคิดว่าคู่ควรกับปัญญาชนลู่ของพวกเรา?”
“เธอดูถูกตัวเองที่เป็นผู้หญิง ครอบครัวเธอปฏิบัติกับเธอเหมือนหมูเหมือนหมา แล้วคิดว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนเธอด้วยหรือไง? ต่ำช้าเหรอ? เธอนั่นแหละต่ำช้าที่สุด!”
“ท่านประธานยังพูดเลยว่าชายหญิงเท่าเทียมกัน ถ้าเธอคิดว่าคำพูดของท่านประธานไม่ถูกต้อง ก็เท่ากับดูหมิ่นท่านประธาน ดูหมิ่นประเทศชาติ!”
“วันนี้พวกเราจะไปแจ้งเรื่องเธอที่อำเภอ แจ้งทั้งครอบครัวเธอ แจ้งกองการผลิตของพวกเธอด้วย จะถามดูว่าพวกเขาสั่งสอนกันยังไง ถึงได้สั่งสอนคนอย่างเธอออกมา!”
ให้ตายเถอะ ข้อหาทำไมใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ล่ะ ถึงขั้นดูหมิ่นประเทศชาติแล้ว เรื่องแบบนี้พูดส่งเดชไม่ได้หรอก! ชาวบ้านไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่รอให้หัวหน้ากองการผลิตกับเลขาธิการพรรคเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
หวงเชี่ยนตี้ถูกหวังกุ้ยจือกับโจวเสี่ยวหงและคนอื่น ๆ กดเอาไว้จนตอบโต้ไม่ได้ ได้แต่ร้องโหยหวนพลางด่าทอ “จู้จื่อ แกตายไปแล้วหรือไง? มาช่วยฉันเอาคืนสิ! นังเด็กเหลือขอ นังผู้หญิงชั้นต่ำ พวกแกคอยดูเถอะ ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกแกสักคนได้ดีแน่!”