พอมาถึงโรงงานเหล็ก ยามหน้าประตูก็จำพวกเขาได้แล้ว บอกว่าผู้อำนวยการโรงงานฉินอยู่ ให้ทั้งคู่เข้าไปหาได้เลย
ผู้อำนวยการโรงงานฉินกำลังคุยกับคนสองคนอยู่ในห้องทำงาน พอเห็นพวกเขาก็ทักให้ตามสบาย ฮั่วจิ้งชวนกับลู่ซีเฉิงรู้กาลเทศะดี จึงไม่ได้เข้าไปในห้องทำงาน ทั้งคู่ยืนรออยู่ตรงทางเดิน
โรงงานเหล็กเป็นโรงงานใหญ่ของอำเภอหย่งหนิง อาคารสร้างอย่างโอ่อ่า อาคารสำนักงานมีสองชั้น ด้านล่างมีแปลงดอกไม้เล็ก ๆ แต่ไม่ได้ปลูกดอกไม้ กลับปลูกผักเอาไว้
“คุณตื่นเต้นหรือเปล่า?” ลู่ซีเฉิงเห็นว่าระหว่างทางฮั่วจิ้งชวนแทบไม่พูดอะไร จึงอดถามไม่ได้
“ก็ไม่เท่าไร” ฮั่วจิ้งชวนมองตรงไปข้างหน้า “ถ้าพ่อคุณดุคุณ ก็ส่งโทรศัพท์มาให้ผม!”
ลู่ซีเฉิงทำปากยื่น “ก่อนมาฉันรับปากแม่ไว้แล้วว่าจะไม่หาคู่ในชนบท เป็นฉันเองที่ผิดคำพูด โดนดุก็สมควรแล้ว”
“ไม่ใช่ เป็นความผิดของผม ผมต่างหากที่...” ริมฝีปากของฮั่วจิ้งชวนขยับ แต่เขาก็ไม่พูดต่อ เป็นเขาที่อดใจไม่ไหวก่อน เธอยังเด็ก ไม่รู้ประสีประสา ส่วนเขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว
“งั้นคุณจะยอมรับผิดแล้วแก้ไขไหม?”
“ไม่แก้!” ทั้งที่รู้ว่าผิด เขาก็จะทำผิดนี้ต่อไปให้ถึงที่สุด
“ฮึ! จริงสิ อย่าลืมเรียกพ่อฉันว่าคุณอานะ ท่านยังหนุ่มอยู่เลย!”
ผู้อำนวยการโรงงานฉินคุยเสร็จแล้วเดินออกมา “พวกเธอมาทำอะไรกัน จะโทรศัพท์เหรอ? เฉิงเฉิง เรื่องของพวกเธอ ฉันคุยกับพ่อเธอแล้ว ดูท่าพ่อเธอจะโกรธไม่น้อย เธอโทรไปอ้อนเขาหน่อยสิ!”
ไม่ใช่แค่โกรธเท่านั้น เรียกได้ว่าเหยียดฮั่วตัวน้อยจนไม่เหลือดี ถึงท้ายที่สุดเขาจะช่วยพูดชมอีกเป็นชุด ก็ไม่รู้ว่าเพื่อนเก่าจะฟังเข้าหูบ้างหรือเปล่า