เพิ่งแบ่งสันปันส่วนธัญพืชกันที่หน่วยการผลิต วันนี้ตาเฒ่าหวังต้องไปโม่แป้ง คนที่ขับเกวียนจึงเป็นโก่วตั้นหลานชายของตาเฒ่าหวัง เด็กหนุ่มวัย 15 ปีพอเห็นลู่ซีเฉิงก็หน้าแดง ไม่กล้าพูดด้วยสักคำ
ลู่ซีเฉิงสวมเสื้อไหมพรมกับเสื้อคลุมบุนวม เธอไม่ชินกับการใส่กางเกงบุนวม จึงสวมกางเกงธรรมดากับกางเกงลองจอนด้านใน
เธอไม่รู้สึกหนาวจริง ๆ แต่ฮั่วจิ้งชวนยืนกรานให้เธอสวมเสื้อคลุมทหารตัวใหญ่ เธอขัดเขาไม่ได้ จึงนั่งตัวลีบอยู่บนเกวียนไม้ ถูกห่อจนมิดราวกับขนมจ้าง
ฮั่วจิ้งชวนจัดท่าให้เธอนั่งดี ๆ ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ คอยบังลมให้ วัวลากเกวียนออกจากหมู่บ้านไปพร้อมเสียงกุบกับ เขาล้วงกล่องข้าวกับกระติกน้ำออกมาจากอกเสื้อ
“กินมื้อเช้าก่อน”
ลู่ซีเฉิงตื่นสายจนไม่มีเวลากินมื้อเช้า เขาจึงเตรียมข้าวปั้นที่ทำเองมาให้ ในนั้นมีกระติกนมที่อุ่นไว้แล้วด้วย
ลู่ซีเฉิงหยิบข้าวปั้นขึ้นมากัดคำหนึ่ง แล้วพบว่าข้างในใส่สาหร่ายบดกับหมูหย็องไว้ด้วย รสเค็มกำลังดี อร่อยไม่แพ้ที่เธอทำเลย
เธอยื่นข้าวปั้นที่เหลือครึ่งหนึ่งให้เขา “คุณลองชิมด้วยสิ!”
ฮั่วจิ้งชวนมองไปข้างหน้า โก่วตั้นกำลังตั้งใจขับเกวียน เขาอ้าปากรับข้าวปั้นจากมือของลู่ซีเฉิง แล้วเปิดกระติกให้เธอดื่มนม
“รีบดื่มตอนยังอุ่นนะ”
อากาศหนาวลงแล้ว อาหารก็เย็นเร็ว ลู่ซีเฉิงจิบไปคำหนึ่ง นมอุ่น ๆ ไหลลงท้อง ประกอบกับเสื้อคลุมตัวหนา ทำให้ร่างกายอบอุ่นไปทั้งตัว
เธอดื่มไปสองสามอึกแล้วส่งกระติกให้ฮั่วจิ้งชวน เขาเงยหน้าดื่มอึกใหญ่สองอึก ก่อนจะเก็บกระติกกลับไว้แนบอกเพื่อให้มันอุ่นต่อ