เซี่ยงไฮ้
ลู่กั๋วผิงปั่นจักรยานกลับจากที่ทำงาน พอใกล้สิ้นปี โรงงานแต่ละแห่งต่างเร่งผลิตสินค้า เจียงซู่เจวียนผู้เป็นภรรยาทำงานล่วงเวลาติดต่อกันมาหลายคืน กลับเป็นเขาซึ่งไม่ได้ดูแลฝ่ายผลิตที่มีเวลากลับบ้านมาทำอาหาร
สองทุ่มกว่า เจียงซู่เจวียนเปิดประตูเข้ามา ลู่กั๋วผิงวางหนังสือในมือลง “นั่งก่อนนะ เดี๋ยวผมอุ่นข้าวให้”
เจียงซู่เจวียนพยักหน้า โรงงานปั่นฝ้ายไม่มีข้าวเย็นให้พนักงาน เธอทำงานล่วงเวลาจนหิวมาถึงตอนนี้
สิบกว่านาทีต่อมา ลู่กั๋วผิงยกอาหารออกมา นั่งมองเธอกิน พอเจียงซู่เจวียนกินอิ่มแล้วจึงถาม “วันนี้คุณเป็นอะไรไปหรือเปล่า?” ดูเหมือนมีเรื่องหนักใจ
“วันนี้ผมไปประชุมที่เทศบาลมา” ลู่กั๋วผิงตอบ “ได้เจอนายกเทศมนตรีรักษาการคนใหม่ของเรา”
เจียงซู่เจวียนไม่ได้พูดอะไร โรงงานของสามีมีขนาดใหญ่ เขาจึงต้องไปประชุมที่เทศบาลอยู่บ่อย ๆ อีกทั้งผู้บริหารก็ลงพื้นที่ตรวจเยี่ยม การได้เจอนายกเทศมนตรีจึงไม่ใช่เรื่องแปลก
“นายกเทศมนตรีคนนั้นบอกว่าเขามีลูกชายคนหนึ่ง ไปทำงานชนบทอยู่ที่เดียวกับลูกสาวเรา”
เจียงซู่เจวียนชะงักไป “เขาหมายความว่ายังไง?”
“เขาหมายความว่าเด็กสองคนสนิทกันดี ต่อไปสองครอบครัวก็ควรไปมาหาสู่กันให้มากขึ้น!”
“แล้วคุณตอบเขาว่ายังไง?” เจียงซู่เจวียนถาม ความหมายของการไปมาหาสู่กันให้มากขึ้นนั้นชัดเจนว่าอยากให้ลูก ๆ แต่งงานกัน
“ผมจะตอบตกลงได้ยังไง ก็บอกไปแค่ว่าลูกสาวเรายังเด็กเกินไป ยังไม่รู้ประสีประสา” ลู่กั๋วผิงถอนหายใจ “ครอบครัวเราไม่กลัวเขาที่เป็นนายกเทศมนตรีหรอก ที่กลัวคือเฉิงเฉิงจะคบกับลูกชายเขาจริง ๆ ที่ชนบทต่างหาก”