มือลู่ซีเฉิงลูบไล้เปลือกตาของเขา ดวงตาของฮั่วจิ้งชวนเรียวยาว เป็นดวงตาหงส์แดงที่ได้รูปอย่างแท้จริง หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ชั้นตาซ้อนในกับประสบการณ์ชีวิตของเขาทำให้ยามมองคนมักแฝงความดุดันอยู่หลายส่วน นัยน์ตาดำสนิทลึกล้ำ มองนานเข้าราวกับจะทำให้คนจมดิ่งลงไปในนั้น
เวลานี้ ในดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพเธอตัวน้อย
ลู่ซีเฉิงยืดตัวขึ้น ริมฝีปากแดงระเรื่อขยับเข้าใกล้เขา เปลือกตาฮั่วจิ้งชวนสั่นไหว ลมหายใจหอมหวานนุ่มนวลของเธอรินรดใบหน้าเขา
ริมฝีปากของเธอแตะจูบดวงตาเขา “ถ้าอย่างนั้น คุณยอมไร้กังวลและไม่หวาดกลัวไหม?”
หากหลุดพ้นจากความรักได้ ก็จะไร้กังวลและไม่หวาดกลัว
“ไม่ยอม!” เขาตอบทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ความทุกข์ใจและความหวาดกลัว ล้วนเป็นสิ่งที่เขายินดีแบกรับด้วยตัวเอง
“ฉันก็เหมือนกัน!” ลู่ซีเฉิงยิ้มสดใส ซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนเขา เธอชอบความโรแมนติกเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาแสดงออกมาเป็นครั้งคราว ทั้งซื่อ ๆ และจริงจัง “ฮั่วจิ้งชวน คุณน่ารักจริง ๆ!”
ฮั่วจิ้งชวนแก้คำให้เธอ “ผู้ชายพูดว่าน่ารักไม่ได้”
ลู่ซีเฉิงบีบแก้มเขาทั้งสองข้าง “ฉันไม่สน ฉันจะบอกว่าคุณน่ารัก!”
เพราะเธอคอยป้อนอาหารให้ ใบหน้าของเขาจึงไม่ซูบผอมเหมือนก่อนแล้ว “ทุกวันต้องกินให้อิ่ม ห้ามบาดเจ็บ ห้ามปล่อยให้ตัวเองหิว ห้ามดื่มน้ำดิบ... พอกลับมาแล้วฉันจะตรวจดู!”
“ได้” เธอพูดอะไร เขาก็รับปากหมด
“กระท่อมไม้เล็ก ๆ ของคุณมีผ้าห่มไหม?”
“มี ผมไม่หนาวหรอก!”
“ฉันจะรอคุณกลับมานะ!” เสียงของลู่ซีเฉิงเจือความง่วงงุน แต่เธอยังไม่ยอมหลับตา
“เด็กดี นอนเถอะ!” ฮั่วจิ้งชวนตบหลังเธอเบา ๆ