“เพียะ!” ฝักข้าวโพดหลุดจากต้นด้วยแรงที่มากเกินไป ลู่ซีเฉิงเซถอยหลังตามแรงนั้น ทว่าความเจ็บปวดที่คิดว่าจะได้รับกลับไม่เกิดขึ้น เพราะแขนแกร่งคู่หนึ่งยื่นมารับเธอไว้ได้ทัน
พอช่วยประคองเธอให้ยืนมั่นคง แขนคู่นั้นก็ปล่อยออกอย่างรวดเร็ว ก่อนเจ้าของจะถอยไปสองก้าว ลู่ซีเฉิงก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว สิ่งแรกที่เห็นคือรองเท้าฟางคู่หนึ่ง เจ้าของรองเท้ามีเท้าใหญ่ แต่สะอาดสะอ้าน เล็บเท้าตัดเรียบร้อยเป็นระเบียบ
สายตาไล่จากเท้าขึ้นไปเห็นขาที่ยาวเหยียดในกางเกงผ้าหยาบ ลู่ซีเฉิงคิดว่ากางเกงแบบนี้น่าเกลียดสุด ๆ ไม่มีทรงเอาเสียเลย แต่พอคนคนนี้สวมกลับดูสูงขายาว
สูงขึ้นไปอีกคือเสื้อสีเทาซีดจนเกือบขาว ชายเสื้อขาดเป็นรูอยู่หลายจุด มองเห็นกล้ามท้องรำไร
ลู่ซีเฉิงนับรูบนเสื้อเขา หนึ่ง สอง สาม สี่… แผ่นอกสีข้าวสาลีที่เปิดเปลือยอยู่นิดหน่อยมีหยาดเหงื่อกลิ้งผ่าน ลำคอเรียวยาวตรงกลางมีไฝรูปทรงสวยงามเม็ดหนึ่ง… ลู่ซีเฉิงจ้องหยดน้ำที่เกาะอยู่บนไฝอย่างเหม่อลอย ทำไมยังไม่หยดลงมาสักทีนะ?
“อ๊ะ คุณทำอะไรน่ะ?” จู่ ๆ ภาพตรงหน้าลู่ซีเฉิงก็มืดสนิท คนตรงหน้าตบหมวกฟางของเธอ หมวกใบใหญ่คลุมหน้าของเธอจนมิดในพริบตา เธอถอดหมวกออกอย่างงอน ๆ แล้วสวมกลับให้เข้าที่ ก่อนจะเห็นชายที่เพิ่งมาถึงกำลังก้มเก็บฝักข้าวโพดที่เธอโยนทิ้งไว้บนพื้น แผ่นหลังของเขามีแนวกล้ามเนื้อเรียบลื่น
“คุณนี่เอง กระต่ายของคุณหาเจอหรือยัง?”
ชายหนุ่มไม่ตอบ ตั้งหน้าตั้งตาเก็บฝักข้าวโพดบนพื้น ลู่ซีเฉิงเม้มปาก ก่อนจะย่อตัวลงเก็บตามเขา ร่างเล็ก ๆ สวมหมวกใบใหญ่ยอง ๆ อยู่บนพื้น ดูเหมือนเห็ดดอกจิ๋วที่งอกขึ้นมา น่าสงสารแต่น่าเอ็นดู