“พักก็พักสิ!” เธอเดินไปที่ก้อนหิน วางผ้าเช็ดหน้าพาดบนกระติกน้ำให้ตากแดด พลางมองชายหนุ่มจัดการหักข้าวโพดอย่างคล่องแคล่วราวกับหั่นผัก ไม่นานตะกร้าก็เต็ม เธอยังอดใจไม่ไหว วิ่งไปเก็บข้าวโพดที่หล่นอยู่บนพื้นอีกครั้ง แต่ไม่กล้าเข้าไปใกล้เกินไป กลัวจะรบกวนเขาจริง ๆ
ไม่นานตะกร้าทั้งสองใบก็เต็ม ชายหนุ่มสอดคานหามเข้าไปในเชือกป่าน เห็นลู่ซีเฉิงยังนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นอย่างเหม่อลอย จึงลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดเพียงว่า “บ่ายนี้ฉันจะมาช่วยเธออีก” แล้วก็หาบตะกร้าข้าวโพดใบใหญ่ทั้งสองใบจากไป
ลู่ซีเฉิงมองแผ่นหลังที่เดินจากไปอย่างรวดเร็ว แล้วหันกลับไปมองต้นข้าวโพดบริเวณเล็ก ๆ ที่ถูกกวาดจนเกลี้ยงในไร่ข้าวโพด ดังนั้นข้าวโพดพวกนี้เขาหักให้เธอเหรอ?
ลู่ซีเฉิงไม่รู้ว่ากองการผลิตคิดแต้มแรงงานกันอย่างไร รู้แค่งานที่เธอทำทั้งวันก็ยังไม่เสร็จ กลับถูกผู้ชายคนนี้จัดการเสร็จในเวลาไม่กี่อึดใจ นี่เธอถูกช่วยเหลือจากคนจนแล้วสินะ!
แต่ว่า…เธอดันลืมชื่อเขาอีกแล้ว!
ลู่ซีเฉิงนวดเอวที่เริ่มปวดเมื่อย หยิบนมขวดหนึ่งออกมาจากวิลล่าแล้วดื่มอึก ๆ เธอต้องสูงขึ้น ต้องดื่มนมให้มาก ๆ จากนั้นก็กินสตรอว์เบอร์รีอีกสองสามลูก แล้ววิ่งไปที่ริมแม่น้ำเมื่อครู่ หาที่ร่ม ๆ ก่อนจะเอนกายงีบหลับอย่างสบายใจ
……
ผ่านไปครึ่งค่อนวัน ชายหนุ่มก็กลับมา ริมไร่ข้าวโพดว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลย กระติกน้ำกับผ้าเช็ดหน้าถูกทิ้งไว้บนก้อนหิน เขาวางตะกร้าลง แล้วกวาดตามองรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว แต่ไม่มีใครอยู่ เมื่อคิดขึ้นได้ เขาก็เร่งฝีเท้าไปที่ริมแม่น้ำ และก็เป็นอย่างที่คิด เธอกำลังนอนหลับอย่างสงบอยู่ใต้ต้นไม้