ลู่ซีเฉิงรู้สึกสมองมึนงงราวกับถูกยัดไส้ด้วยแป้งเปียก เธอซึมเซาอยู่ในอ้อมอกของเขา รู้สึกเพียงว่าแผ่นอกที่พิงอยู่ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ จนเหงื่อผุดบนหน้าผาก เธอดิ้นรนจะผละออก แต่มือใหญ่กลับกดศีรษะเธอไว้ แล้วดึงกลับเข้าไปแนบอกอีกครั้ง เสียงแหบพร่าของชายหนุ่มดังขึ้นเหนือศีรษะ “เด็กดี กอดอีกสักพักนะ!”
ลู่ซีเฉิงไม่พอใจ บิดเนื้อเอวเขา แต่กลับบิดได้แค่หนังชั้นเดียว “ฉันหิว”
ฮั่วจิ้งชวนเอียงหน้าเล็กน้อย แนบริมฝีปากกับข้างหูเธอ “อยากกินอะไรไหม?” ที่จริงเขาก็หิวเหมือนกัน ทั้งวันยังไม่ได้กินอะไรเลย แต่ร่างกายแข็งแรง หิวสักสองสามมื้อก็ไม่เป็นไร ไม่เหมือนเจ้าตัวเล็กขี้อ้อนในอ้อมแขน เมื่อครู่ทำเอาเขาตกใจแทบแย่
ลู่ซีเฉิงส่ายหน้า ฮั่วจิ้งชวนยกมือเธอขึ้นดูเวลา ตอนนี้กลับไปที่พักปัญญาชน พวกเธอคงไม่มีอะไรกินแล้ว เขาบีบมือเล็กของเธออย่างประหม่า ก่อนเอ่ยอย่างลังเล “งั้นไปบ้านฉันไหม ฉันต้มโจ๊กให้กิน?”
พูดจบ เขาก็เตรียมใจไว้แล้วว่าจะถูกตบอีกสักฉาด อย่างไรเสีย การชวนผู้หญิงกลับบ้านด้วยกันตอนดึกขนาดนี้ก็ไม่ใช่ความคิดที่เหมาะสมเอาเสียเลย เขาไม่ใช่คนหัวโบราณเคร่งครัด แต่ก็ไม่เคยทำตัวเหลาะแหละแบบนี้มาก่อน
แต่เจ้าหัวเล็กในอ้อมแขนกลับพยักหน้า แล้วยังใช้เสียงออดอ้อนสั่งเขาอีกว่า “ฉันเดินไม่ไหวแล้ว อุ้มฉันไปสิ!”
ฮั่วจิ้งชวนจะปฏิเสธได้หรือ ต่อให้อุ้มเธอ หรือให้เธอขี่หลัง เขาก็ยอมทั้งนั้น!
เขาก้มลงช้อนร่างเธอขึ้นมาในท่าอุ้มพาดแขน แล้วก้าวยาว ๆ มุ่งหน้ากลับบ้าน
ลู่ซีเฉิงซุกอยู่ในอ้อมแขนเขา ตั้งแต่เมื่อวานก็พักผ่อนไม่พอ ตอนนี้แขนที่โอบอยู่ตรงแผ่นหลังและข้อพับเข่าของเธอแน่นแข็งแรง ทั้งยังขยับไหวเบา ๆ เธอค่อย ๆ หลับตาลง ก่อนหลับไปอย่างวางใจ