บทที่ 62 อ้อมกอด
ริมแม่น้ำ ในไร่ข้าวโพดที่คุ้นตา พวกผู้หญิงทำงานไปพลางพูดคุยกันไปพลาง คาดว่าอีกสองวันนี้ก็เก็บเกี่ยวแปลงนี้เสร็จแล้ว ฮั่วจิ้งชวนยืนมองอยู่ไม่ไกล แต่เธอไม่อยู่ที่นี่
เขาไปดูแปลงที่ปัญญาชนที่ลงชนบทคนอื่น ๆ ทำงานอยู่หลายแห่ง ก็ไม่พบใคร เธอไม่ได้อยู่ที่พักปัญญาชน ไม่ได้อยู่ในนา แล้วจะไปไหนได้อีก?
เขาเดินไปตามทางออกจากหมู่บ้านไกลมากแล้ว แต่ก็ไม่เจอ ด้วยความเร็วในการเดินของเธอ เขาไม่มีทางตามไม่ทัน
เธอก็ไม่ได้ไปหาเลขาธิการพรรคเก่า
ตามหาเธอไม่เจอ ฮั่วจิ้งชวนกระวนกระวายราวกับสัตว์ที่ถูกขัง!
……
“เฉิงเฉิง ร้อนไหม ดื่มน้ำแล้วพักสักหน่อยเถอะ” ในแปลงนาฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ ลู่ซีเฉิงนั่งดื่มน้ำอยู่บนก้อนหินเล็ก ๆ มีต้นข้าวโพดอยู่หลายแถวที่ถูกคนตัดลงมาก่อนแล้ว ลู่ซีเฉิงจึงนั่งแกะฝักอยู่บนพื้น ร่างเล็ก ๆ ของเธอถูกต้นข้าวโพดผืนใหญ่ด้านหน้าบังไว้ เธอทำงานไม่เร็วนัก ชายที่คอยขนข้าวโพดบอกว่าจะช่วยขนของเธอไปพร้อมกันตอนใกล้เลิกงาน ฮั่วจิ้งชวนจึงไปถามคนจดแต้มแรงงาน และพบว่าวันนี้ไม่มีบันทึกแต้มแรงงานของเธอ
ลู่ซีเฉิงลูบท้อง ไม่รู้ทำไม ทั้งที่ท้องว่างเปล่า แต่วันนี้กลับกินอะไรไม่ลงเลย ตอนเช้าดื่มโจ๊กไปแค่สองคำ กลางวันก็แอบกินช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งเพิ่มแรง แต่ตอนนี้มือเท้าก็ยังอ่อนแรงเหมือนเดิม เหมือนชาติก่อน เธอเป็นคนที่ทนหิวไม่ไหว พอหิวก็ทรมาน เพราะอย่างนั้นเธอจึงไม่เคยอดอาหารลดน้ำหนัก อย่างมากก็เลือกกินของที่แคลอรีต่ำ
“เฉิงเฉิง กลับกันเถอะ เลิกงานแล้ว!” หลินหยวนดึงเธอขึ้นจากพื้น “วันนี้เป็นอะไรไป ดูไม่มีแรงเลย ไม่ได้ป่วยจริง ๆ ใช่ไหม?” ถ้าป่วยขึ้นมาคงแย่ ไม่รู้ว่ากองการผลิตนี้มีหมอหรือเปล่า