ราตรีคล้อยลง แสงจันทร์สาดส่อง เผยให้เห็นคนสองคนที่กอดกันอยู่บนเตียง!
ฮั่วจิ้งชวนยกมือขึ้นลูบแก้มน้อย ๆ ในอ้อมแขน ลู่ซีเฉิงกะพริบขนตาเบา ๆ เขาจึงแกล้งใช้นิ้วเขี่ยขนตาเธออีกครั้ง “เฉิงเฉิง ตื่นได้แล้ว!”
ลู่ซีเฉิงงัวเงียซุกหน้าเข้ากับซอกคอเขา “อื้อ... ไม่ตื่นนะ!”
ฮั่วจิ้งชวนก้มลงจูบเปลือกตาเธอ “ผมจะไปทำกับข้าว อยากกินอะไร?”
“ไม่กิน” ลู่ซีเฉิงกอดเอวเขาไว้ “ไม่หิว ยังอยากนอน!”
ฮั่วจิ้งชวนดึงมือเธอลง น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยปลอบ “ไม่กินเดี๋ยวจะหิวจนแย่ กินสักนิดนะ”
ลู่ซีเฉิงลองสัมผัสท้องตัวเอง รู้สึกแน่น ๆ ไม่ค่อยสบาย “แต่ฉันปวดท้องนี่นา”
ฮั่วจิ้งชวนนั่งตัวตรง “ทำไมถึงปวดท้องล่ะ?”
“ไม่เป็นไรหรอก คงกินลูกพลับมากไปหน่อย”
ฮั่วจิ้งชวนขมวดคิ้ว “ตกลงกินลูกพลับไปกี่ลูก?”
ลู่ซีเฉิงตอบตามตรงอย่างสะลึมสะลือ “หกลูก!”
ฮั่วจิ้งชวนถึงกับพูดไม่ออก เขาอุ้มเธอขึ้นมาแล้วบีบแก้ม “เด็กขี้โกหก ทำไมตะกละขนาดนี้ ไม่มีใครแย่งกินสักหน่อย!” รู้อย่างนี้ตอนก่อนออกไปก็ไม่น่าให้ลูกพลับเธอไว้หมดเลย
“ก็อร่อยนี่ ฉันไม่เป็นไร แค่ไม่สบายท้องนิดเดียว!” ลู่ซีเฉิงแนบแก้มกับอกเขาแล้วพึมพำ “ฉันอยากกินโจ๊ก!”
“ได้ งั้นนอนดี ๆ นะ เดี๋ยวผมไปต้มโจ๊กให้!”
หลังห่มผ้าให้เธอเรียบร้อย ฮั่วจิ้งชวนก็เตรียมทำอาหาร เขาพาไก่กลับมาหลายตัว ตัวหนึ่งเชือดและถอนขนเรียบร้อยแล้ว เขาฉีกน่องไก่ออกมาหนึ่งน่อง หั่นเห็ดที่เก็บจากบนเขาสองสามดอก แล้วทำโจ๊กไก่ใส่เห็ด