ตอนกลางคืน ลู่ซีเฉิงทำซี่โครงแกะย่าง ทายี่หร่าป่น งา และพริกป่นลงไป ถ้าไม่ได้ติดตั้งหน้าต่างกระจก เธอคงไม่กล้าเอาออกมา กลิ่นหอมแรงเกินไป
“อร่อยไหม?” ลู่ซีเฉิงเท้าคางยิ้มมองฮั่วจิ้งชวนแทะกระดูก
“อร่อย!” ฮั่วจิ้งชวนกินซี่โครงแกะชิ้นสุดท้ายหมดแล้วก็ลุกขึ้นเก็บโต๊ะ
ลู่ซีเฉิงบีบยาสีฟันให้เขา “กินเนื้อเสร็จต้องแปรงฟันนะ ไม่งั้นปากเหม็นมาก”
หลังจากนั้นฮั่วจิ้งชวนก็ซื้อกะละมังมาเพิ่มให้เธอหลายใบ พออากาศหนาวขึ้น เธอก็ไม่อยากออกไปข้างนอก จะแปรงฟันล้างหน้าก็ทำในห้องทั้งหมด
ฮั่วจิ้งชวนชินกับนิสัยรักความสะอาดของเธอแล้ว ตัวเขาเองก็เป็นคนชอบความสะอาด เพียงแต่ไม่ได้พิถีพิถันเท่าเธอ
ลู่ซีเฉิงหยิบของที่เตรียมไว้ออกมา “ฉันทำของกินไว้เยอะเลย คุณดูสิว่าอันไหนพกสะดวกบ้าง”
“ขนมปังอบวันนี้ ไม่หวานมาก ฉันอบไว้เจ็ดก้อน ตอนหิวก็กินรองท้องสักสองสามคำ ดื่มแต่โจ๊กมันไม่อิ่มหรอก!”
“ขนมเข่งสุกแล้วนะ เอาใส่ลงไปต้มกับโจ๊กสักพักก็จะนิ่ม”
“เนื้อวัวเส้นหมักไว้แล้ว ตอนต้มโจ๊กก็ใส่ลงไปได้ แล้วก็มีเนื้อวัวแห้งด้วย ฉันแบ่งใส่ถุงเล็ก ๆ ไว้ให้ คุณพกติดเสื้อไว้ถุงหนึ่ง ระหว่างทางหิวก็หยิบกินได้”
“กุ้งตัวใหญ่นี่ก็ย่างเหมือนกัน ฉันแกะเนื้อกุ้งออกมาแล้ว เดิมทีทำไว้ตั้งเยอะ แต่ฉันกินไปบ้างแล้ว”
ใต้แสงสลัว ร่างเล็ก ๆ ของเธอนั่งยองอยู่ตรงนั้น สวมชุดนอนสีเหลืองขนฟู ผมมัดเป็นจุกกลมเล็ก ๆ ผูกด้วยที่คาดผมที่เขาซื้อให้ ดูไร้เดียงสาและบริสุทธิ์เหมือนภรรยาตัวน้อย กำลังอวดของกินที่เตรียมไว้ให้เขา