“ทำไมคุณถึงรู้เรื่องพวกนี้ด้วยล่ะ?” เรื่องแบบนี้ ผู้หญิงสมัยนี้หลายคนอาจยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ลู่ซีเฉิงซุกหน้าอยู่กับอกเขา ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา
“คุณหมออาวุโสคนหนึ่งที่ผมรู้จักเป็นคนบอก” เรื่องนั้นเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนแล้ว ตอนนั้นฮั่วจิ้งชวนพาฝูงหมาป่าวิ่งเพ่นพ่านอยู่บนเขา บังเอิญขุดเจอของสิ่งหนึ่งที่หน้าตาคล้ายหัวไชเท้า เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร รากฝอยข้าง ๆ เลยถูกขุดขาดหมด เขาลองกินเองบ้าง เอาให้หมาป่ากินบ้าง รสชาติแย่เกินไปจึงนำกลับบ้านไปให้คุณย่าฟู่ดู พอเห็น คุณย่าฟู่ก็จำได้ทันทีว่ามันคือโสมต้นหนึ่ง แถมยังเป็นโสมที่มีอายุไม่น้อย ฮั่วจิ้งชวนไม่ใช่คนโง่ เขาไปสอบถามหลายแห่งในอำเภอ ทำความเข้าใจราคาคร่าว ๆ ของโสม จึงรู้ว่าโสมในมือไม่มีทางราคาถูกแน่
“แล้วหลังจากนั้นล่ะ คุณขายมันไปหรือเปล่า?” ลู่ซีเฉิงถาม
“ขายไปแล้ว อำเภอของเราเล็กเกินไป ไม่มีคนซื้อที่เหมาะสม หลังจากนั้นผมเลยไปโรงพยาบาลในเมืองเอกของมณฑล ให้คุณหมออาวุโสคนหนึ่งช่วยติดต่อคนซื้อให้” โสมอายุร้อยปีเดิมทีขายได้ราว 2,000 หยวน น่าเสียดายที่เขาขุดจนเสียหาย เลยขายได้แค่ 1,000 หยวน คุณหมอคนนั้นใจดีมาก เขาเอารากฝอยโสมส่วนที่เหลือไปทำเป็นขี้ผึ้งยาให้ นั่นแหละขวดกระเบื้องใบเล็ก
“อีกอย่าง บนเขาจิ่วหลงยังมีโสมป่าอีกสามต้นที่คุณภาพพอ ๆ กันด้วย” หลังจากขายโสมต้นนั้นไป ฮั่วจิ้งชวนก็อาศัยความช่วยเหลือจากคุณหมออาวุโส หาข้อมูลเรื่องการเพาะปลูกโสมมาอ่าน เดิมทีคิดว่าจะลองปลูกเองดูได้ไหม แต่พออ่านข้อมูลก็พบว่าการปลูกโสมต้องอาศัยสภาพอากาศและดินที่เหมาะสมอย่างเข้มงวด แถมยังไม่แน่ว่าจะปลูกสำเร็จ เขาจึงล้มเลิกความคิดทันที แม้ปลูกเองไม่ได้ แต่เขาก็เรียนรู้วิธีหาโสมและแยกแยะอายุรวมถึงระดับคุณภาพของมันได้