“แล้วอีกหลายลังนี่คืออะไรเหรอ?” ยังมีหีบใหญ่อีกสามใบกับหีบเล็กอีกใบ คงไม่ใช่ทองคำทั้งหมดหรอกนะ!
ฮั่วจิ้งชวนเปิดหีบใบเล็ก ข้างในเต็มไปด้วยหนังสือ ลู่ซีเฉิงหยิบเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดดู หน้ากระดาษเหลืองกรอบแล้ว เป็นหนังสือรวมบทกวีเล่มหนึ่ง “คุณอ่านหมดแล้วเหรอ?” เธอถาม
“อ่านไปบางส่วน” ไม่มีใครสอนอ่านอักษรโบราณ หลายอย่างเขาอ่านไม่เข้าใจ จึงอ่านแค่บทกวีบางบท ส่วนที่ลึกซึ้งกว่านั้นก็ไม่ได้อ่านต่อ
ชาติก่อนลู่ซีเฉิงไม่เคยศึกษาหนังสือโบราณ ไม่รู้ว่าหนังสือพวกนี้มีค่าควรสะสมหรือเปล่า เธอจึงค่อย ๆ วางมันกลับลงไป “งั้นเก็บไว้ในหีบเถอะ เราอย่าไปยุ่งกับมันเลย” กระดาษกรอบมาก แค่ขยับก็แทบจะฉีกแล้ว
พอเปิดอีกใบ ข้างในก็มีแต่เครื่องเคลือบ ลู่ซีเฉิงเห็นแจกันสีสันสดใสที่วางอยู่บนสุดก็อดยิ้มไม่ได้ สไตล์นี้ช่างเหมือนจักรพรรดิองค์หนึ่งที่โปรดปรานความหรูหราเสียจริง ฮั่วจิ้งชวนหยิบแจกันขึ้นมาใช้ไฟฉายส่องก้นแจกัน เป็นของสมัยเฉียนหลงจริง ๆ แถมยังเป็นของที่ทำขึ้นถวายราชสำนักด้วย!
ลู่ซีเฉิงหยิบผ้ากำมะหยี่ออกมา ทั้งสองช่วยกันเช็ดเครื่องเคลือบพวกนั้น ส่วนใหญ่เป็นของราชวงศ์ชิง มีของราชวงศ์หมิงอยู่บ้าง ฮั่วจิ้งชวนบอกว่ายังมีอีกหีบที่เป็นเครื่องเคลือบเหมือนกัน ลู่ซีเฉิงเลยขี้เกียจดูแล้ว “ต่อไปเราบริจาคของพวกนี้กันเถอะ!” ปู่กับตาของเธอในชาติก่อนพอแก่ตัวก็ชอบซื้อของเก่าเหมือนกัน ซื้อห้าครั้งเป็นของปลอมเสียสี่ครั้ง ลู่ซีเฉิงเห็นจนชินชาแล้ว