“ครืนครั่น… ครืนครั่น!”
ลู่ซีเฉิงกำลังขยี้เมล็ดข้าวโพดอยู่ในโกดัง จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงดังสนั่นมาจากข้างนอก
“ระเบิดภูเขาแล้ว ระเบิดภูเขาแล้ว!” พวกป้าตื่นเต้นกันสุดขีด หลายคนถึงกับทิ้งงานในมือแล้ววิ่งไปดูความครึกครื้น
“นี่ พวกเธออยู่ห่าง ๆ หน่อย ระวังหินกระเด็นใส่ล่ะ” ภรรยาหัวหน้ากองการผลิตห้ามคนพวกนั้นไม่อยู่ จึงได้แต่กำชับ พอเห็นลู่ซีเฉิงนั่งนิ่งไม่ขยับก็เอ่ยชม “ยังไงก็เป็นปัญญาชนอย่างลู่ซีเฉิงที่ใจเย็นได้จริง ๆ”
ลู่ซีเฉิงยิ้ม เธอไม่เคยเห็นการระเบิดภูเขามาก่อน และก็อยากไปดูเหมือนกัน แต่การระเบิดภูเขาอันตรายมาก หินบางก้อนกระเด็นไปได้ไกล ถ้าเธอไปก็มีแต่จะทำให้คนอื่นเสียสมาธิ
เสี่ยวเสียทำงานไปพลาง ใช้เท้าขีดเขียนบนพื้นไปพลาง “พี่ลู่ หนูเขียนคำว่าใหญ่กับเล็กเป็นแล้วนะ เดี๋ยวเขียนให้ดู!”
สองวันที่ผ่านมา ลู่ซีเฉิงสอนอักษรง่าย ๆ ให้เด็กผู้หญิงหลายคน เป็นอักษรที่มีขีดน้อยอย่าง ใหญ่ เล็ก บน ล่าง ทั้งยังใช้ในชีวิตประจำวันได้ พวกเธอเรียนรู้กันเร็วมาก
“งั้นวันนี้พี่จะสอนคำว่า ‘ภูเขา’ ที่ใช้ในคำว่าระเบิดภูเขา คำว่า ‘ดิน’ แล้วก็คำว่า ‘งาน’ ในคำว่าไปทำงาน ดีไหม?”
เด็กผู้หญิงหลายคนล้อมวงกัน ลู่ซีเฉิงอธิบายอย่างละเอียด ไม่ใช่แค่สอนวิธีเขียน แต่ยังเล่าที่มาของอักษร คำไหนเอาไปประกอบเป็นคำอะไรได้บ้าง แล้วอักษรแต่ละตัวเกี่ยวข้องกันอย่างไร เด็กผู้หญิงเหล่านั้นอาจเข้าใจได้ไม่หมด แต่ซึมซับไปสักหนึ่งหรือสองส่วนจากสิบส่วนก็ถือว่าดีแล้ว
ภรรยาหัวหน้ากองการผลิตกับป้าสองสามคนที่ยังอยู่ต่างมองด้วยรอยยิ้ม ลู่ซีเฉิงเป็นเด็กดีจริง ๆ ไม่เรียกร้องอะไรตอบแทน ยังอุตส่าห์สอนเด็ก ๆ ให้ฟรี ๆ นับเป็นวาสนาของพวกเด็ก ๆ