ป้าฉียนรู้ว่าถ้าเอาเงินให้ฮั่วจิ้งชวน เขาอาจไม่รับ แถมยังทำให้รู้สึกห่างเหินกันเกินไป บ้านเธอเองก็ไม่ได้มีฐานะดีนัก จึงส่งลูกชายมาแทน
เสี่ยวฮั่วอยู่คนเดียว ไหนจะต้องซ่อมบ้าน ไหนจะต้องไปโม่ข้าว ถึงลูกชายเธอจะไม่ค่อยฉลาด อย่างน้อยก็ยังมีแรง ช่วยงานได้บ้าง
ไม่รู้ว่าเสื้อผ้าหน้าหนาวของเด็กคนนี้จะพอหรือเปล่า ปีก่อน ๆ เขาแต่งตัวบางมาตลอด แต่เมื่อปีก่อนเสี่ยวฮั่วยังไปไหนมาไหนคนเดียว ถึงลูกชายเธอจะคอยตามเขาต้อย ๆ แต่ทั้งหนุ่มน้อยและเธอก็ไม่เคยพูดคุยกันสักกี่คำ เธอเลยไม่กล้าเข้าไปตีสนิท
ป้าฉียนยังคิดจะทำเสื้อบุนวมให้เสี่ยวฮั่วสักตัว ผ้าดี ๆ ที่ซื้อจากสหกรณ์ไม่มี แต่ผ้าหยาบที่ชาวบ้านทอกันเองยังเหลืออยู่บ้าง ส่วนฝ้ายเสี่ยวฮั่วก็มีอยู่แล้ว ทำเสื้อบุนวมให้เขาไว้ใส่หน้าหนาวสักตัวก็กำลังดี
“พี่ชวนกำลังแกะเกาลัดอยู่เหรอ ผมช่วยนะ!”
หวังชุนไฉมองเกาลัดเต็มตะกร้า ที่แกะไปได้แค่นิดเดียว ถ้าทำคนเดียวจะต้องแกะถึงเมื่อไรกัน เขารีบนั่งยอง ๆ แล้วลงมือช่วยทันที
ฮั่วจิ้งชวนถอนหายใจอย่างจนใจ ลู่ซีเฉิงแอบหัวเราะคิกคัก ก่อนเดินเข้าบ้านไปชงชาอย่างอารมณ์ดี ไม่มีใบชาก็ใช้น้ำตาลละลายน้ำแทน
เธอยกแก้วเคลือบสองใบออกมา “คุณหวัง มาดื่มน้ำค่ะ”
“ขอบคุณครับ พี่สะใภ้” หวังชุนไฉยื่นมือมา แต่ฮั่วจิ้งชวนเอื้อมแขนยาว ๆ ไปรับแก้วมาส่งให้เขา
หวังชุนไฉรู้สึกเป็นเกียรติจนทำอะไรไม่ถูก นี่พี่ชวนยกน้ำมาให้เขาด้วยมือตัวเองเลยนะ เขานี่มันช่างมีวาสนาเสียจริง!
ลู่ซีเฉิงแอบถลึงตาใส่ฮั่วจิ้งชวน ขี้งกจริง ๆ!