ต้มเกาลัดที่กรีดเปลือกไว้ก่อนครึ่งหม้อ ฮั่วจิ้งชวนมองท้องฟ้าที่หม่นเทา ดูท่าอีกไม่นานคงมีหิมะตกหนัก
เขาตักเกาลัดที่ต้มสุกแล้วใส่กระบุงใบเล็ก ก่อนหยิบเสื้อนอกให้ลู่ซีเฉิงสวม «ไปกันเถอะ พี่จะไปส่งเธอกลับก่อน»
«ได้!»
หวังชุนไฉกำลังจุดไฟในครัว ทั้งสองเดินออกจากลานบ้าน ลู่ซีเฉิงเงยหน้ามองฟ้า «ทำไมอากาศถึงเป็นแบบนี้แล้วล่ะ»
«อืม หิมะตกแล้ว เธออยู่แต่ในห้อง อย่าออกมานะ» ฮั่วจิ้งชวนกุมมือเธอไว้ «หนาวไหม»
«มือไม่หนาว แต่เท้าหนาว!»
ฮั่วจิ้งชวนขมวดคิ้ว «มีรองเท้าคู่อื่นไหม»
«มี ฉันมีรองเท้าบุขนอยู่ข้างใน» รองเท้าที่คุณย่าทำให้เธอยังไม่เคยใส่ ครั้งก่อนที่บ้านส่งพัสดุมาให้ มีรองเท้าผ้าบุนวมหนา ๆ คู่ใหม่สองคู่
ยังมีรองเท้าบูตกันหิมะของเธอด้วย บางคู่เป็นแบบเรียบ ๆ สีเทาหรือดำไม่ฉูดฉาด แค่ถอดของตกแต่งกับป้ายยี่ห้อออก ก็ใส่ออกไปข้างนอกโดยไม่สะดุดตาแล้ว
«ดี คืนนี้พี่จะมาช่วยจัดการให้» ฮั่วจิ้งชวนไปส่งเธอถึงหน้าที่พักปัญญาชน มองตามจนเธอเดินเข้าไปข้างใน
ในครัว ทุกคนกำลังกินมื้อเย็น ตอนนี้เพิ่งสี่โมงกว่า กินมื้อนี้เสร็จก็ต้องรอถึงสิบโมงเช้าวันพรุ่งนี้กว่าจะได้กินมื้อถัดไป
«เฉิงเฉิง» หลินซูเห็นเธอก็โบกมือเรียก «กลับมาพอดีเลย รีบมาดื่มโจ๊กสิ ยังร้อนอยู่!»
ลู่ซีเฉิงไม่ขาดแคลนอาหาร พวกปัญญาชนหญิงรู้กันดี ถึงเธอจะได้รับส่วนแบ่งน้อย แต่ก็มีแฟนส่งมาให้! ลู่ซีเฉิงบอกไว้ตั้งนานแล้วว่าถ้าเธอไม่อยู่ ให้ทำส่วนของเธอรวมไปด้วย เธอกินไม่หมดก็เก็บไว้ให้ฮั่วจิ้งชวนกิน