ฮั่วจิ้งชวนไม่ได้คิดมาก ไม่ว่าจะเป็นหมาป่าหรือหมา ก็เป็นของเธอทั้งนั้นไม่ใช่หรือ?
เขาจัดผมยาวสลวยของลู่ซีเฉิงให้เข้าที่ ก่อนถักเปียให้ พลางถามว่า “ทำไมถึงมาหาฉันเช้าขนาดนี้?”
ตอนนี้ยังไม่ถึงเจ็ดโมง ในฤดูหนาวฟ้าสางช้า งานก็มีไม่มาก คนในหมู่บ้านจึงแทบไม่มีใครออกมา
ลู่ซีเฉิงรับปอยผมมาแล้วถักเปียเอง “ก็คุณบอกให้ฉันรีบนอนตอนกลางคืนไม่ใช่เหรอ พอนอนเร็วก็เลยตื่นเร็วไง!”
“แล้วทำไมไม่อ้อยอิ่งอยู่บนเตียงต่ออีกหน่อยล่ะ?” หลังมัดยางรัดผมเส้นเล็กเสร็จ ฮั่วจิ้งชวนก็จับปลายเปียทั้งสองข้างมาเทียบกัน อืม ยังมีที่ให้พัฒนาอีกเยอะ
“ฮึ!” ลู่ซีเฉิงแย่งเปียกลับไป ไม่ยอมให้เขาเล่น
ฮั่วจิ้งชวนประคองใบหน้าเธอไว้ สบตากันตรง ๆ เขาหัวเราะเบา ๆ แววตาเรียวยาวเปี่ยมด้วยความรักอันอ่อนหวาน “ฉันรู้นะ น้องสาวคิดถึงฉันล่ะสิ!”
ลู่ซีเฉิงเตะกระดูกหน้าแข้งเขา แต่กลับทำให้เท้าตัวเองเจ็บ เธอครางงึมงำแล้วเอนใบหน้าไปแนบกับเขา “คุณแกล้งล้อฉัน!” น่าอายชะมัด
ฮั่วจิ้งชวนจับเท้าเล็ก ๆ ของเธอไว้แล้วนวดเบา ๆ “ไม่ได้ล้อ ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกัน!”
“แล้วเมื่อคืนทำไมคุณถึง…”
ฮั่วจิ้งชวนเอียงหน้าไปจุ๊บแก้มเธอ “ฉันกลัวว่าถ้าเป็นหวัดแล้วจะติดเธอ!”
เอ๊ะ?
“คุณเป็นหวัดเหรอ?” ลู่ซีเฉิงขยับศีรษะถอยไปสองสามนิ้ว
“เปล่า!” ฮั่วจิ้งชวนอดชิมของอร่อยตรงริมฝีปากไม่ได้ จึงหันไปลิ้มรสอาหารจานเด็ดที่เย้ายวนกว่าแทน