เมื่อเห็นท่าทางเหม่อซื่อของเด็กสาวร่างท้วมนิด ๆ กู้ชิงซีก็อดยิ้มไม่ได้ เด็กสาวแก้มยุ้ยน่ารักเกินไปแล้ว
“นี่ ให้เจ้า” กู้ชิงซีไม่คิดจะกินถั่วเคลือบน้ำตาลของเด็กสาวฟรี ๆ จึงหยิบขนมถุงหนึ่งออกมายื่นให้ นี่เป็นของที่นางเก็บไว้ในกำไลเก็บของตั้งแต่ก่อนวันสิ้นโลก นางกลัวอีกฝ่ายจะเปิดถุงไม่เป็น จึงช่วยฉีกปากถุงให้ก่อนส่งให้
เด็กสาวร่างท้วมรับของจากกู้ชิงซีแล้วร้องว้าว “นี่คือวอลนัตเคลือบน้ำตาลหรือ? แต่ข้าไม่เคยเห็นห่อแบบนี้มาก่อน ภาพบนห่อเหมือนของจริงมากเลย”
“ใช่แล้ว ด้านนอกเคลือบน้ำตาลไหม้ อร่อยมาก” กู้ชิงซียิ้มพลางตอบ
“เจ้าก็ชอบของหวานหรือ?” เด็กสาวร่างท้วมหยิบวอลนัตเคลือบน้ำตาลชิ้นหนึ่งใส่ปาก แล้วหรี่ตาลงทันที อร่อยจริง ๆ!
“ไม่ใช่” กู้ชิงซีปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นเด็กสาวร่างท้วมชะงักงัน ยังไม่ทันได้เข้าใจ นางก็กล่าวต่อว่า “ข้าไม่ได้ชอบแค่ของหวาน แต่ชอบของอร่อยทุกอย่าง”
“ว้าว! บังเอิญจริง ข้าก็เหมือนกัน พวกเราช่างถูกคอกันเหลือเกิน” เด็กสาวร่างท้วมดูยินดีไม่น้อยที่ได้พบคนรักกินเหมือนกัน “ข้าชื่อสวีเป่าจู แล้วเจ้าล่ะ?”
“สวีเป่าจู ข้ายังมีเนื้อแห้งอีกนะ กินไหม?” กู้ชิงซีมองแก้มอวบอิ่มของสวีเป่าจูแล้วอยากยื่นมือไปหยิกดูสักที ว่าสัมผัสจะนุ่มนิ่มอย่างที่คิดหรือไม่
“เอาสิ เอาสิ! ข้ามีผลไม้ตากแห้ง” สวีเป่าจูควักถุงหนึ่งออกมายื่นให้กู้ชิงซีราวกับกำลังมอบของล้ำค่า พอรับเนื้อแห้งไปก็หยิบกินทันที ก่อนจะหรี่ตาลงอย่างมีความสุข “อร่อยมาก! ข้ายังมีขนมกุ้ยฮวา ให้เจ้านะ ยังมีเกาลัดคั่ว แล้วก็เมล็ดแตงห้ารส...”