ชุดสุดท้ายที่รายงานผลการยิงถูกบันทึกลงไป อันดับบนจออิเล็กทรอนิกส์ก็ถูกกำหนดไว้อย่างเด็ดขาด
เฉินเลี่ย เก้าสิบเจ็ดวง
ซุนเผิง เก้าสิบสองวง
หวังเจี้ยน แปดสิบสี่วง
ฉู่เฟิง เจ็ดสิบเก้าวง
เฉียนซื่อฉง เจ็ดสิบหกวง
ลงไปอีก ก็มีหกสิบกว่าวง ห้าสิบกว่าวง บางคนยิงสิบนัดพลาดเป้าสามนัด
นี่เป็นครั้งแรกที่ทุกคนใช้ปืนฝึกนี้ ผลคะแนนจึงต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
ฉู่เฟิงจ้องชื่อตัวเอง ยังมีที่ครอบหูห้อยอยู่ที่คอ
"ฉันแค่นัดที่สี่กดต่ำไปหน่อย ทำไมได้แค่เจ็ดสิบเก้า?"
หวังเจี้ยนเก็บแม็กกาซีน
"นายยิงนัดที่หกไปติดขอบกระดาษเป้าของคนอื่น ยังกล้าพูดอีกว่าแค่นัดที่สี่?"
"นั่นมันยิงปนเป้า?"
"คนรายงานผลเขาวงรูกระสุนให้ดูแล้ว นายเรียกแบบนั้นว่าดูแลเพื่อนบ้านหรอ?"
คนรอบข้างพากันหัวเราะออกมา
ฉู่เฟิงหันไปมองเฉินเลี่ย
"เหล่าเฉิน สามวงของนายหายไปตรงไหนวะ?"
เฉินเลี่ยวางปืนฝึกกลับเข้าที่วางปืน
"นัดที่สี่ตอนแก้ลมข้าง กดเกินไปนิดหน่อย"
ฉู่เฟิงยกมือตบหน้าผากตัวเอง
"กดเกินไปหน่อยยังได้เก้าสิบเจ็ด งั้นถ้าไม่กดเกิน วันนี้นายก็ไปถึงเก้าสิบแปดแล้วสิ?"
คนแถวหลังรับคำต่อ
"สถิติเป้านิ่งของคณะเราเป็นเก้าสิบแปดใช่ไหม?"
"ใช่ นักศึกษาปีสี่ผู้กู้เฉินเป็นคนทำไว้ ได้ยินว่าตั้งแต่ปีหนึ่งจนถึงตอนนี้ สามปีมาไม่มีใครทำลายสถิติได้"
"เฉินเลี่ยเพิ่งยิงจริงประเมินครั้งแรก ให้โอกาสอีกสองสามครั้ง เก้าสิบเก้าก็เป็นไปได้"
เสียงพูดคุยดังขึ้นเรื่อยๆ
อาจารย์หานปิดแผ่นบันทึก เคาะที่ข้างฐานวางปืนสองครั้ง
"ยิงเป้านิ่งได้ดี สมควรได้รับคำชม แต่ถือแผ่นคะแนนไปอวดทั่วไม่จำเป็น"