"อย่าเพิ่งขยับ ทางที่พวกนายเข้ามาถูกตัดแล้ว!"
เสียงของหลินเสี่ยวเสี่ยวดังแทรกเข้ามาในหูฟัง
เฉินเลี่ยยกมือค้างกลางอากาศ คนทั้งสี่ข้างหลังก็ย่อตัวกลับไปชิดกระสอบทราย
"พูดให้ชัดกว่านี้"
"ฝ่ายน้ำเงินส่งหนึ่งชุดเต็มกำลังกำลังถอนแนวป้องกัน แบ่งคนเป็นสองสาย สายหนึ่งปิดทางอุโมงค์ลอด อีกสายอ้อมไปทางปากทางตะวันตกของร่องแห้ง ด้านบนยังมีคนกำลังเคลื่อนเข้าหาจุดถ่ายทอดสัญญาณ"
หลินเสี่ยวเสี่ยวพิมพ์คีย์บอร์ดไม่กี่ครั้ง
"ถ้าพวกนายถอยกลับทางเดิม จะเจอพวกมันภายในสี่นาที"
ฉู่เฟิงหันไปมองร่องตื้นที่เพิ่งเดินมา
"ข้างหน้าอุด ข้างหลังไล่ พวกเราหาหลุมซ่อนตัวยังไม่ได้เลย"
หวังเจี้ยนคลี่แผนที่ออก
"ถ้าลงทางลาดใต้ล่ะ?"
"ทางลาดใต้ใกล้ถนนสายกลาง"
เฉียนซื่อฉงขีดเส้นบนแผนที่
"คนที่ฝ่ายน้ำเงินย้ายไปก่อนหน้านี้อยู่แถวนั้น พวกเราโผล่หัวไป จุดยิงรอบข้างยิงถึงหมด"
ซุนเผิงตรวจแม็กกาซีนเสร็จ แล้วถามเสียงเบา: "ให้อยู่ที่จุดถ่ายทอดสัญญาณถ่วงเวลาไว้ไหม?"
"ป้องกันไม่ไหว"
เฉินเลี่ยย่อลงข้างกล่องอุปกรณ์ ตรวจสอบร่องรอยรอบจุดถ่ายทอดสัญญาณ
ด้านหลังกล่องมีรอยล้อรถแคบๆ สองราง ทอดยาวเข้าไปในแนวป่าทางเหนือ
ข้างๆ ยังมีป้ายบำรุงรักษาสีหลุดลอก ป้ายเขียนว่า C3 โนด
เขายกแผ่นปิดใต้ป้ายขึ้น ข้างในมีสายไฟและสายข้อมูล ทางทั้งหมดมุ่งไปยังแนวลึกของฝ่ายน้ำเงิน
"อุปกรณ์ถ่ายทอดต้องเปลี่ยนแบตเตอรี่ ตรวจสอบสายไฟ คนดูแลไม่จำเป็นต้องเดินผ่านเขตห้ามเข้าด้านหน้าทุกครั้ง"
เฉียนซื่อฉงมองตามรอยล้อ