ปากกระบอกปืนของเฉินเลี่ยยังไม่ยอมลดลง
นักเรียนนายทหารฝ่ายแดงหลังกำแพงพังก็สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหว รีบหันกลับและเล็งปืนไปทางต้นเสียงทันที
"ฝ่ายแดง นักเรียนหมู่หก หลี่หาง"
เมื่อได้ยินเสียง ฉู่เฟิงก็โผล่หัวออกมาจากด้านซ้ายของท่อระบายน้ำ
"หลี่หาง? ไม่ใช่ว่านายตามทีมหลักไปที่ตงโกวหรือไง?"
หลี่หางจำพวกเขาได้ จึงลดปากกระบอกปืนลง
"ทีมถูกฝ่ายน้ำเงินตัดขาดที่เครื่องกีดขวางอันที่สอง ผมพาคนสี่คนลอดเข้าไปในร่องน้ำสาขา แล้วเลาะตามท่อระบายน้ำมาถึงที่นี่"
เขายกมือทำสัญญาณไปทางหลังกำแพงพัง
นักเรียนฝ่ายแดงสี่คนทยอยปรากฏตัว ไฟแสดงผลบนเสื้อกั๊กตรวจจับยังสว่างครบทุกดวง
เสื้อผ้าของพวกเขาเปื้อนโคลน แต่ปืนและเทอร์มินัลกลับถูกปกป้องอย่างดี
เฉินเลี่ยมองไปที่หลี่หาง
"ทำไมถึงหยุดอยู่ที่ท่อระบายน้ำ?"
"ข้างหน้ามีสัญญาณการสื่อสารของฝ่ายน้ำเงิน พวกเราไม่กล้าเปิดเทอร์มินัล และยังหาจำนวนคนที่จุดเฝ้าระวังไม่ได้"
เฉียนซื่อฉงย่อตัวลงข้างกำแพง กำดินเปียกขึ้นมาหนึ่งกำมือแล้วขยี้ดู จากนั้นก็เดินออกไปสองสามก้าวตามขอบท่อระบายน้ำ
"น้ำไหลไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ความลาดเอียงของร่องน้ำยังลดต่ำลงเรื่อยๆ ข้างหน้าควรเชื่อมกับคูระบายน้ำที่สร้างขึ้น"
หวังเจี้ยนกางแผนที่ออก
"บนแผนที่ไม่มีคูนี้"
เฉียนซื่อฉงชี้ไปที่หมายเลขเก่าบนแผ่นคอนกรีตด้านบนของท่อระบายน้ำ
"ที่นี่เคยเป็นสถานที่ทางทหาร แผนที่แค่ระบุเส้นทางที่มีอยู่ในเขตฝึกปัจจุบัน ถ้าลอดไปตามคูระบายน้ำ ตำแหน่งของเราจะอยู่ด้านหลังปีกของฝ่ายน้ำเงินพอดี"
ฉู่เฟิงหันขวับไปจ้องเขา
"นายนี่มันก็รู้ด้วยเหรอ?"