โจวเฉียงหันไปมองทางหอพัก
เงาหกคนกำลังวิ่งตรงมาทางลู่วิ่ง
คนที่วิ่งนำหน้ากดจังหวะก้าว แล้วหันไปเร่งคนข้างหลัง
ใบหน้านั้นชัดขึ้นเรื่อย ๆ
โจวเฉียงกลืนน้ำลาย กระดาษรายชื่อถูกกำจนย่น
คนที่วิ่งนำ คนนั้น จังหวะก้าว วงแขน จังหวะหายใจ เขาดูมานับครั้งไม่ถ้วน
แต่ปีกหมวกของอีกฝ่ายกดต่ำ ห่างกันครึ่งลู่วิ่ง โจวเฉียงไม่กล้ายืนยัน
เมื่อวานรถปลดประจำการเพิ่งออกจากกองร้อยเจ็ด เฉินเลี่ยจะมาอยู่โรงเรียนมัธยมสองได้ยังไง?
หกคนวิ่งมาถึงหน้าขบวน เท้ายุ่งเหยิง
เฉินเลี่ยหยุดยืน ลมหายใจไม่ปั่นป่วน
กัวฮ่าวกับพวกก้มตัวหายใจหอบ เหงื่อไหลตามคางกระเด็นลงชุดฝึกทหาร
โจวเฉียงเก็บคำถามไว้ในใจ สีหน้ากลับมืดลงอีกครั้ง
"ทุกคน ตัวตรง!"
กัวฮ่าวรีบหุบเท้าชิดกัน เชือกรองเท้ายังลากพื้น
เขายกมือทำความเคารพ แขนแข็งทื่ออยู่ที่ข้างหู
"รายงานครูฝึก หอพักสามร้อยแปดหกคน...มาครบแล้ว"
โจวเฉียงตบกระดาษรายชื่อบนฝ่ามือ
"นัดรวมกันหกโมงครึ่ง พวกนายมาสายไปเท่าไหร่ ดูนาฬิกาไม่เป็นหรือไง?"
"วันแรกของการฝึกทหาร หกคนหายไปทั้งห้อง"
"คนในห้องรอพวกนายอยู่ตั้งหลายสิบคน พวกนายยังมีจิตสำนึกส่วนรวมอีกไหม?"
กัวฮ่าวก้มหน้า ไหล่ของสวีไค่ก็ห่อลง
โจวเฉียงขึ้นเสียง: "วันนี้ทุกวิชาพื้นฐาน พวกนายหกคนทำเพิ่มอีกรอบ"
"คนอื่นฝึกครั้งเดียว พวกนายฝึกสองครั้ง"
"เสียงนกหวีดพักดังขึ้น คนอื่นพัก พวกนายอยู่ที่สนามฝึกต่อ ได้ยินชัดไหม?"