การเรียกชื่อตอนเย็นเพิ่งจะเสร็จสิ้นลง ประตูห้อง ห้อง 618 ก็ถูกเคาะสามครั้ง
ฉู่เฟิงเปิดประตู รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหยุดชะงักในทันที
ตงเฟิงยืนอยู่ด้านนอก มือแต่ละข้างถือกล่องเครื่องดื่มเกลือแร่คนละหนึ่งกล่อง
ปลอกแขนทหารตำรวจถูกซักแล้ว แต่ตามรอยตะเข็บที่แขนเสื้อกลับยังมีผงสีขาวติดอยู่สองสามเม็ด
"รุ่นพี่ตง ท่านมาตรวจของต้องห้ามหรือครับ?"
"ฉันมาหาเฉินเลี่ย"
ตงเฟิงวางเครื่องดื่มลงบนพื้น น้ำเสียงของเขาถูกควบคุมให้สงบและเป็นกันเอง
"สะดวกคุยกันหน่อยไหม?"
ฉู่เฟิงหันไปมองเฉินเลี่ย
เฉินเลี่ยกำลังจัดระเบียบโน้ตในชั้นเรียน พอได้ยินดังนั้นก็ปิดสมุดลง
"เข้ามาสิ"
ตงเฟิงยกเครื่องดื่มเข้ามา วางไว้ติดกับผนัง
ทั้งแปดคนในห้องพักต่างเงียบกริบ หวังเจี้ยนก้มหน้ากำลังจัดเข็มขัด แก้มของเขาเกร็งจนเจ็บ
ผงสีขาวสองสามเม็ดนั้นช่างสะดุดตาเหลือเกิน
ฉู่เฟิงจึงหันหลังไป หยิบผ้าเช็ดโต๊ะมาถู
ตงเฟิงกวาดตามองทุกคน สุดท้ายสายตาก็จ้องไปที่เฉินเลี่ย
"เครื่องดื่มสองกล่องนี้สำหรับพวกนาย ช่วงที่ผ่านมาเรามีเรื่องไม่พอใจกันอยู่หลายครั้ง ตอนที่ฉันปฏิบัติหน้าที่ก็พูดจาแรงไป วันนี้ฉันมาที่นี่ก็เพื่อจะคุยกันให้รู้เรื่อง"
เฉินเลี่ยพิงอยู่ที่ขอบโต๊ะ
"ทหารตำรวจตรวจความเรียบร้อย เป็นหน้าที่ของพวกเขา นายทำตามกฎระเบียบ ฉันไม่มีปัญหาอะไร"
"นายคิดแบบนั้นจริง ๆ เหรอ?"
"แล้วควรคิดยังไงล่ะ?"
ตงเฟิงดึงเก้าอี้ตัวหนึ่งมา แต่กลับไม่ได้นั่งลง ร่างของเขาหันไปทางเฉินเลี่ยตลอดเวลา
"เมื่อคืนเขตพื้นที่หวงห้ามเกิดเรื่องขึ้น วันนี้ฉันกลับไปตรวจสอบใหม่แล้ว ไม่พบหลักฐานที่สามารถระบุตัวคนได้ในที่เกิดเหตุ"