หลังอาหารกลางวัน แต่ละคนในห้อง ห้อง 618 ต่างมีแผนของตัวเอง
สองคนไปโรงหนัง อีกสองคนเตรียมหาของขวัญให้ครอบครัว
ส่วนเฉินเลี่ย ซุนเผิง ฉู่เฟิง และหวังเจี้ยน กลับถูกใบสั่งซื้อที่เพิ่มเข้ามากะทันหันฉุดรั้งเอาไว้
ฉู่เฟิงมองข้อความที่เด้งขึ้นมาบนโทรศัพท์ไม่หยุด หน้าหย่อนลงทันที
"ยาสีฟัน ที่รองเท้า น้ำยาซักผ้า แล้วยังมีคนให้ช่วยซื้อผักดองหกห่อ เราเพิ่งจะออกมาครั้งแรกแท้ ๆ ทำไมกลายเป็นฝ่ายเสบียงไปได้?"
ซุนเผิงสลับถุง shopping ไปถือข้างซ้าย
"เมื่อกี้แกยังพูดอยู่เลยว่าใครก็อย่ามาหวังใช้แก"
"พวกมันเรียกฉันว่าพี่ฉู่ แล้วก็บอกว่าจะช่วยพับผ้าห่มให้สองวัน"
ฉู่เฟิงรูดซิปเป้ากระเป๋า สีหน้าหมดหนทางก่อนจะยัดของเข้าไป
"เขาพูดมาขนาดนี้แล้ว ฉันจะไม่ทำให้ก็กระไรอยู่"
หวังเจี้ยนยิ้มพร้อมกับตบเป้ากระเป๋าเบา ๆ
"แกจำไว้ให้ดีนะว่าใครเป็นคนรับปากว่าจะพับผ้าห่มให้ ถ้ากลับไปแล้วไม่มีใครยอมรับ อย่ามาร้องไห้ใส่พวกเรา"
พวกเขาสี่คนเดินออกจากศูนย์การค้า ถนนสายหลักคนแน่นจนติดที่ปากทาง รถเรียกผ่านออนไลน์ต่อคิวไปถึงไฟแดงที่สอง
ซุนเผิงดูเวลาแล้ว ชี้ไปทางขวา
"ตัดผ่านซอยซ่อมรถไป หลังนั้นคือปากทางรถไฟใต้ดิน ประหยัดไปสิบกว่านาที"
"ไปทางหลังนี่แหละ"
เฉินเลี่ยยกถุงขึ้น "ถ้าช้ากว่านี้ เดี๋ยวไม่ทันการเรียกชื่อตอนเย็น"
สี่คนอ้อมตึกด้านข้างห้างสรรพสินค้า เพิ่งก้าวเข้าซอยซ่อมรถ ก็ได้ยินเสียงโลหะกระแทกพื้นดังมาจากข้างหน้า
"วันนี้แกจะย้ายก็ต้องย้าย ไม่ย้ายก็ต้องย้าย!"
"ที่จอดรถตรงนี้พวกเราจองไว้แล้ว แกเอาร้านกุ๊ก ๆ มาขวางไว้ ถามใครสักคนหรือเปล่า?"