มีเพียงเรื่องเดียวที่เฉินเลี่ยยังไม่มั่นใจ
ระบบที่ผูกติดอยู่ในหัวยังไม่มีวี่แววจะถูกเปิดใช้งาน
การเดินเส้นทางโรงเรียนทหารครั้งนี้ ถือว่าเป็นการกลับเข้ากองทัพหรือไม่
เขายังคิดไม่ออก ตัวหนังสือสีขาวก็ผุดขึ้นมาในหัว
[ติ๊ง!]
[ตรวจพบเป้าหมายหลักของโฮสต์: สมัครสอบโรงเรียนทหาร]
[ตรงตามเงื่อนไขการเปิดใช้งานระบบ!]
[เมื่อติดโรงเรียนทหารได้จะถือว่าเข้ากองทัพ และระบบจะเปิดใช้งานอย่างเต็มรูปแบบ!]
เฉินเลี่ยจ้องตัวหนังสือสองสามบรรทัดนั้น เงื่อนปมในลำคอขยับ มุมปากที่พยายามเก็บไว้ก็ไม่อยู่
มั่นคงแล้ว
"ได้เลย"
"ทางนี้ ฉันจะพยายามทำให้สำเร็จให้ได้"
"เฉินเจี้ยนกง นายขวางของนาย ฉันสอบของฉัน ดูสิว่าใครจะทนกว่าใคร"
……
เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้ายังมืดครึ้ม
เฉินเลี่ยลืมตาขึ้น หกโมงตรง
ไม่มีนาฬิกาปลุก ไม่มีเสียงเป่า แต่ร่างกายมีนาฬิกาชีวิตที่แม่นยำกว่าอะไรทั้งหมด
เขาผลุบผ้าห่มลุกขึ้นนั่ง เท้าเหยียบพื้น มือก็รั้งมุมผ้าปูที่นอนไว้แล้ว
สะบัดรอยย่นสองสามที พับผ้าห่มทบครึ่ง รีดให้แน่น ตัดขอบให้เป็นเหลี่ยม ดูราวกับใช้ไม้บรรทัดวัด
ชุดทั้งชุดที่ทำเป็นธรรมชาติ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
เปลี่ยนเป็นชุดฝึกเก่า แล้วเปิดประตูออกไป
บนถนนในชุมชนไม่มีใครเลย
เฉินเลี่ยหายใจเข้าลึกๆ สองที แล้วเริ่มออกวิ่ง
จังหวะฝีเท้ากระทบพื้นสม่ำเสมอราวกับเครื่องเมโทรโนม ภายในอกเริ่มท่องสโลแกนการวิ่งโดยอัตโนมัติ