เฉินเลี่ยหยุดฝีเท้า หันกลับไปสบตาพ่อ
"จากใจจริง"
"คราวนี้คิดดีแล้วหรือ?"
"คิดดีแล้ว ผมจะสอบเข้าโรงเรียนทหารด้วยคะแนนของตัวเอง ไม่ต้องให้ใครช่วยพูดให้"
เฉินเจี้ยนกงจ้องเขาไปสองสามวินาที แล้วเอื้อมมือหยิบกุญแจรถจากชั้นวางรองเท้า
"เก็บกระเป๋าไว้ ฉันไปส่ง"
เฉินเลี่ยชะงักไปเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็วางสัมภาระไว้ที่ข้างประตู
"คุณตกลงแล้วเหรอครับ?"
เฉินเจี้ยนกงยกกระเป๋าขึ้น เดินออกไปก่อน
"ฉันแค่รับผิดชอบส่งแกถึงโรงเรียน เรื่องสอบโรงเรียนทหาร รอแกทำคะแนนได้จริงก่อนค่อยว่ากัน"
ตลอดทาง ในรถมีแต่เสียงแอร์
เฉินเลี่ยพิงเบาะข้างคนขับ หันไปมองหลายครั้ง
เฉินเจี้ยนกงจับพวงมาลัย ใบหน้าเกร็ง ขับมาถึงไฟแดงก็อ้าปากสองที แต่สุดท้ายก็แค่ยกมือกดแตร
สิบนาทีต่อมา รถจอดที่หน้ามัธยมหลานโจวที่ 2
เฉินเลี่ยลากกระเป๋าลงจากรถ ยืนข้างกระจกรถ
"พ่อ ผมเข้าไปแล้วนะ"
"อือ"
"ขับรถช้าๆ นะครับ"
เฉินเจี้ยนกงมองตรงไปข้างหน้า พูดทิ้งท้ายว่า "ดูแลตัวเองให้ดีก่อนเถอะ"
รถแล่นไปรวมกับสายรถติดช่วงเช้าอย่างรวดเร็ว
เฉินเลี่ยมองตามท้ายรถจนลับตา ยกมือเช็ดจมูก ยืนนิ่งอยู่กับที่สองสามวินาที
ระยะทางจากบ้านถึงโรงเรียนแค่นี้ เดินมาก็ไม่เสียเวลาอะไร
แต่ท่านพ่อขับรถมาส่งเป็นพิเศษ ตลอดทางวิทยุเปิดข่าวเช้า ไม่มีใครพูดอะไร
มือวางบนพวงมาลัย ริมฝีปากขยับหลายครั้ง สุดท้ายก็ไม่พูดสิ่งที่อยากพูดออกมา