หนึ่งนาทีต่อมา เวินจือหลีก็ได้กลิ่นหอมของเนื้อแกะยี่หร่า เธอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
เธอลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว สวมรองเท้าแตะเดินก๊อกแก๊ก ๆ ไปที่ครัว
จ้องไมโครเวฟด้วยสายตาเป็นประกาย "กินซี่โครงแกะเหรอ?"
เสิ่นซวี่หันกลับมา ยืนพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยขายาว ๆ ให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนสามีที่น่าพิงพิง
"หิวแล้วไม่ใช่เหรอ?"
เวินจือหลีชะงักไปครู่หนึ่ง เงยหน้ามองเขา "อุ่นให้ฉันเหรอ?"
"อืม กินไอศกรีมอีกไม่ได้แล้ว"
เสียงของเสิ่นซวี่ใสเย็นและนุ่มนวล ปลายหูของเวินจือหลีรู้สึกเสียวแปลบอย่างประหลาด และร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ
"ขอบคุณนะ"
เธอขยับเข้าไปใกล้อีก เหมือนจะกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของชายหนุ่ม "หอมจัง โชคดีที่ครั้งก่อนซื้อมาสองกล่อง อีกนานไหม?"
เสิ่นซวี่มองท่าทางแมวขโมยของเธอ น้ำเสียงเจือรอยยิ้ม "สุดสัปดาห์ค่อยซื้อเพิ่ม"
"เวินจือหลี ของในตู้เย็น นายหยิบได้หมด นี่คือสิทธิ์ของนายที่อยู่ที่นี่"
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ปลายเท้าของทั้งคู่แตะกันทันที รายล้อมไปด้วยกลิ่นกายที่คุ้นเคยของกันและกัน
นุ่มนวลและใกล้ชิด
เวินจือหลีพยักหน้าอย่างซาบซึ้ง "คุณเสิ่นช่างมีน้ำใจจริง ๆ!"
เสิ่นซวี่กางแขนทั้งสองข้าง "ซ้อมไหม?"
"โอ้ ได้สิ"
กินของเขาก็ต้องเกรงใจเขา เวินจือหลีโน้มตัวไปข้างหน้า ก็สวมกอดเอวด้านหลังของเขาได้อย่างง่ายดาย
ซี่โครงแกะส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย ทำให้เธอเคลิ้มไปเล็กน้อย
รู้สึกว่ากล้ามเนื้อหน้าอกที่แนบแก้มมีกลิ่นเนื้อแกะด้วย
เธอขำกับความคิดที่เพี้ยน ๆ ของตัวเอง ตัวสั่นเบา ๆ อยู่ในอ้อมแขนของเสิ่นซวี่