เสียงปลายสายอ่อนแรงแหบแห้ง เสิ่นซวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย "เวินจือหลี?"
"โทร...โทรเรียกรถพยาบาลสิ จะมัวเรียกชื่ออะไรกัน..."
เวินจือหลีกำหมอนข้างไว้ที่ท้อง ด้านหลังเหงื่อท่วมเปียกชุ่มติดกับแผ่นหลัง
ประตูปึงเปิดออก
เสิ่นซวี่ยืนอยู่กลางแสงย้อน เขาไม่ชัดเจนนัก วินาทีถัดมาเธอก็ถูกเขาอุ้มขึ้นแนบอก
เขายื่นมือแตะที่หน้าผากของเธอ "ได้ยินฉันพูดไหม?"
เวินจือหลีหมดแรงจะพูดจริงๆ คราบน้ำตายังไม่แห้ง ดูเหมือนสติจะไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว
เธอแอบบ่นในใจ: เขารู้บ้างไหมว่าเวลามีค่ายิ่งนัก รีบพาฉันไปโรงพยาบาลสิโว้ย พี่ใหญ่
เวินจือหลีคว้าเสื้อเขาไว้ ลืมตาขึ้นครึ่งเดียว แทบไม่มีเรี่ยวแรง "ไป...ไปโรงพยาบาล"
แขนของเสิ่นซวี่ที่สอดใต้ขาเธอกระชับแน่นขึ้น รีบอุ้มคนลงไปชั้นล่างทันที
เธอมึนๆ งงๆ นั่งอยู่บนเก้าอี้ รอเสิ่นซวี่ไปลงทะเบียนต่อคิว
ปกติเธอไปคลินิกหยอดน้ำเกลือสองเข็มหรือกินยาแก้ปวดตรงๆ มากกว่า
รอบข้างดูเหมือนภาพลวงตาทั้งหมด สั่นไหวไปหมด มีเพียงเสิ่นซวี่เท่านั้นที่ชัดเจนในดวงตาของเธอ
เขาถือน้ำร้อนเดินมานั่งข้างๆ เวินจือหลี "เป็นไอศกรีมตอนบ่ายหรือเปล่า?"
เวินจือหลีเจ็บปวดใจ พยักหน้าอย่างจนใจ
เธอถูกเสิ่นซวี่ประคองเข้าไปในห้องตรวจ
หมอ: "ปวดท้อง?"
เวินจือหลีพยักหน้า
หมอเห็นว่าดูเหมือนเธอจะสื่อสารยาก จึงเงยหน้ามาถามเสิ่นซวี่ "แฟนคุณมีอาการอะไรบ้าง?"
เสิ่นซวี่: "เหงื่อแตก มือเท้าเย็น สติไม่ค่อยชัด ปวดท้อง"
หยุดไปสองสามวินาที แล้วเสริม "กินไอศกรีมไปสามกล่องตอนบ่าย"