รูปลักษณ์แบบนี้เรียกได้ว่าเป็นเดือนมหาวิทยาลัยจริงๆ
เวินฉีหมิงก็เป็นคนที่ถูกชมมาตั้งแต่เด็ก จดหมายรักในโต๊ะเรียนไม่ถึงร้อยก็ห้าสิบ
เขาไม่ยอมลดลง แผ่หลังตรงและจ้องตากับเสิ่นซวี่
วินาทีถัดมา ก็ถูกมือที่เวินจือหลีดึงออกมาตบลงบนหัวเขา "จู่ๆ ทำตัวเก่งทำไม?"
เวินฉีหมิง: ...
เสิ่นซวี่: "เวินจือหลี"
เสียงของเขาเรียบและทุ้มต่ำ คนที่ถูกเรียกหันกลับมา สีหน้าเผยความประหลาดใจเล็กน้อย
"ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ด้วย?"
หยางไป๋ชวนจงใจแทรกขึ้น "เธอเป็นแฟนเขา อยู่ที่นี่ก็ไม่ปกตินัก?"
เขาชำเลืองมองเวินฉีหมิง อย่างมีความหมาย
เวินจือหลีพยักหน้า ก็จริง เธอหันกลับมาถามเวินฉีหมิง "อยากกินอะไร?"
"ข้าวน่องไก่ใส่ซุปกระดูกซอส หมักเครื่องเทศห้าอย่างอันนั้น!"
เธอส่งเสียง "เหอะ" "เป็นห่วงฉันนี่ของจริง แต่ที่แท้ก็มาขอข้าวกินต่างหากล่ะสิ"
"ฉันสั่งได้ไม่ถึงขนาดนั้น"
เวินจือหลีดูเวลา "ไปเถอะ กินเสร็จรีบกลับไป"
ทั้งคู่คุยกัน เสิ่นซวี่กลับยืนอยู่ข้างๆ หลายคนแอบมองและกระซิบกระซาบ
[รีบเปิดร้าน! รีบเปิดร้าน!]
เวินจือหลีหันไปเดินหาเสิ่นซวี่ เวินฉีหมิงเดินตามติดๆ
เธอแนะนำ "นี่คือเด็กที่เรียนพิเศษห้อง 137 น่ะ... เอ่อ"
"จะไปกินข้าวด้วยกันไหม?"
เสิ่นซวี่พยักหน้า เสียงเรียบ "อืม"
เวินฉีหมิงเลิกคิ้ว รู้สึกว่าไอ้คนนี้ชอบทำตัวเก่ง
เวินจือหลีเข้าไปกอดแขนเสิ่นซวี่ "ไปเถอะ"
ชายหนุ่มก้มตามองมือที่วางบนแขนตัวเอง เก็บสีหน้าลงเล็กน้อย