"อาหลี เป็นอะไรไป?"
เสิ่นซวี่เอื้อมมือมาแตะหน้าผากของเธอ "หน้าซื่อแดงมาก"
เวินจือหลีปัดมือเขาออก แล้วรีบปรับช่องแอร์ให้ตรงกับตัวเอง อากาศเย็นสบายปะทะเข้ามา รู้สึกดีขึ้นเยอะ
"ไม่มีอะไร แค่เปิดผิดช่องเมื่อกี้"
เสิ่นซวี่รู้ทุกอารมณ์บนใบหน้าของเธอเป็นอย่างดี ดวงตาสีนิลของเขาจึงเข้มขึ้นอีกนิด
รถเร่งความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
ห้านาทีต่อมา รถก็มาถึงโรงรถของบ้านตัวเองในที่สุด
หลังจากแต่งงานกันใหม่ ๆ เพื่อให้เวินจือหลีเดินทางไปทำงานสะดวก พวกเขาจึงซื้อคอนโดสไตล์จีนสมัยใหม่ขนาดใหญ่ในละแวกนี้ มีแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดตามเวลาที่กำหนด พื้นที่ขนาดนี้ไม่จำเป็นต้องจ้างคนใช้ประจำ
การอยู่ร่วมกับเสิ่นซวี่ของเธอยังเหมือนตอนอยู่ด้วยกันสมัยมหาวิทยาลัย เขายังไม่ชอบให้มีคนนอกเข้ามาในบ้านอยู่ดี คฤหาสน์ถึงจะใหญ่โต แต่กลับไม่ใช่ตัวเลือกของทั้งคู่
บ้านใหม่ขับรถไปสถาบันการศึกษาแค่สิบนาที แต่ไปที่บริษัทต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมง
เวินจือหลีเคยบอกเขาว่า ซื้อบ้านที่อยู่กึ่งกลางหน่อยก็พอแล้ว
แต่เสิ่นซวี่รู้ดีว่าเธอชอบทัศนียภาพของสวนที่นี่ สำหรับเวินจือหลีแล้ว ทุกการชั่งน้ำหนักและการคำนึงถึง ล้วนเต็มใจยอมถอยให้เธอทั้งนั้น
เสิ่นซวี่ลงจากรถ เปิดประตูหลังก่อน แล้วเดินมาที่เบาะข้างคนขับ
ร่างกายสูงใหญ่โน้มเข้ามาครึ่งตัว ปลดเข็มขัดนิรภัยให้เวินจือหลี
หญิงสาวถูกเขาอุ้มออกมา แล้ววางลงบนเบาะหลังที่กว้างขวางสบายในพริบตา
เวินจือหลี: ?
[ฉันได้กลิ่นอะไรสีชมพู ๆ แล้ว ฉันไปก่อนนะ]
[อิอิ]
เวินจือหลียังไม่ทันได้ตั้งตัว ร่างสูงใหญ่ที่อบอุ่นก็โน้มตัวกดลงมา