หลังกินข้าวเสร็จ เวินจือหลีนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นเลือกหนัง “หนังเรื่องที่เราดูกันก่อนคุณไปทำงานต่างเมือง คุณยังจำได้ไหม?”
เสิ่นซวี่หั่นผลไม้เป็นจานเตรียมไว้ แล้วเดินมาวางตรงหน้า เขานั่งลงบนพรมโดยตรง แล้วยกขาทั้งสองข้างของเวินจือหลีขึ้นมาพาดบนบ่าของเขา
ขาสีขาวเนียนห้อยลงมาบนอกของเขา เสิ่นซวี่ช่วยเธอนวดให้
เวินจือหลีทุกครั้งที่สอนหนังสือเสร็จ ยืนนาน ๆ เท้าจะปวด ที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แช่เท้าอุ่น ๆ ก็พอจะบรรเทาได้
เสิ่นซวี่ซื้อเครื่องนวดให้เธอหลายอัน แต่เธอส่วนใหญ่ใช้แค่หนึ่งหรือสองครั้ง ก็ปล่อยทิ้งไว้เฉย ๆ
ดังนั้น เขาจึงจ้างครูมาที่บริษัท ช่วงพักเที่ยงเขาจะเรียนรู้วิธีนวดจุดฝังเข็ม เพื่อบรรเทาอาการปวดเมื่อย
มีเครื่องนวดมนุษย์ที่มองเห็นได้ว่าเข้ามาหาเอง และมีเทคนิคดีมาก เวินจือหลีรู้สึกพอใจมาก
เธอเอาคีบเนื้อแตงโมชิ้นหนึ่งใส่ปากคนที่นั่งข้างล่าง แล้วใช้มือข้างหนึ่งกอดคอเสิ่นซวี่ไว้: "รู้สึกดีจริง ๆ ฝีมือนวดของคุณเสินก้าวหน้ายิ่งขึ้นอีกแล้ว"
เขากินผลไม้ลงไป แล้วยกแขนซ้ายขึ้นโอบคอของเวินจือหลีไว้ แล้วก้มลงจูบกับเธอ
เส้นผมปลิวไสวลงมาที่คอของทั้งคู่ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยอบอวล
จนกระทั่งเวินจือหลีรับไม่ไหว ตัวจะล้มลงไป เหมือนจะกลิ้งตีลังกาลงไป
เสิ่นซวี่จึงจะประคองเธอไว้ ให้กลับมานั่งที่เดิม
เวินจือหลีที่ถูกจูบจนมึนงง ริมฝีปากของเธอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำแตงโม เธอเผลอเลียริมฝีปากของตัวเอง รสชาติหวานดี
ฝนตกหนักนอกหน้าต่างไม่หยุดเลย ค่อย ๆ กลายเป็นพายุฝน