ต้นเดือนกรกฎาคม กรุงปักกิ่งมีฝนตกหนักครั้งแรกของปี
ความร้อนอบอ้าวจากพื้นดินลอยขึ้นมา ไอน้ำระเหย อากาศไม่ถ่ายเท
เวินจือหลียืนอยู่ในโถงใหญ่ กู้เหยียนจือและครูคนอื่นๆ รอผู้ปกครองมารับเด็กๆ
นอกประตูกระจก ความร้อนและความชื้นรวมตัวกันเป็นละอองน้ำหนืดๆ
แต่ภายในห้องเย็นสบาย แอร์กระจายความเย็น ตัดขาดความอบอ้าวข้างนอกทั้งหมด
หลังจากเรียนจบ เวินจือหลีและกู้เหยียนจือเปิดสถาบันการศึกษาด้วยกัน แต่เธอสอนเพียงสามคาบต่อสัปดาห์ เวลาส่วนใหญ่อยู่บ้านกับระบบ ดูซีรีส์ เล่นเกม บางครั้งก็ลองทำอาหารจานใหม่ๆ
แม้บางครั้งจะถูกเสิ่นซวี่พาไปทำงานด้วย แต่โดยรวมแล้วมีความอิสระสูงมาก
สองปีมานี้ สถาบันมีชื่อเสียงดีในใจกลางเมือง ด้วยการสอนที่สนุกสนานของครูหนุ่มสาวและความรับผิดชอบที่จริงจัง
พอถึงช่วงปิดเทอมฤดูร้อน นักเรียนในสถาบันเพิ่มขึ้นอย่างมากจนแทบไม่พอดี เวินจือหลีแม้ไม่มีคาบสอนก็ยังมาช่วย
ทันใดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นสะเทือน
เธอยกขึ้นรับสาย ปลายเสียงสูงขึ้น: "คุณกลับมาแล้วหรือ?"
เด็กๆ ได้ยินเสียงคุณครูเวินที่นุ่มนวลผิดปกติก็รู้สึกแปลกใจ ไม่คิดว่าครูเวินที่ชอบเถียงกับทุกคนจะมีความอ่อนโยนแบบนี้ด้วย
ตอนที่ให้พวกเขาท่องหนังสือและเขียนตามคำบอก ต่างกันราวฟ้ากับดินเลยทีเดียว!
ถ้าท่องไม่จบ ก็ไม่ให้ออกจากห้อง หิวกันจนพุงแทบติดหลัง
แต่คนที่ท่องได้ จะได้รับรางวัล เช่น แก้วน้ำ กระเป๋าเป้ สมุดโน้ต
คนสุดท้ายจะต้องหิ้วท้องอยู่กับคุณครูเวิน แต่ทุกครั้งที่สามีของคุณครูเวินสั่งอาหารมาส่ง จะมาถึงก่อนเที่ยงคืนครึ่งเสมอ