พอเวินจือหลีลงมา ฝนก็หยุดพอดี
บนมือถือแสดงว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปอากาศดีทั้งนั้น
เวินฉีหมิงโผล่หัวออกมาจากนอกหน้าต่าง บ้านพวกเขาชั้นไม่สูง พอดีมองเห็นรถคันนั้น
ยังคงเป็นรถจีคันใหญ่สีดำคันเดิม
คนหน้ารถก็ยังไม่ลงมา รอให้เวินจือหลีขึ้นรถเองอย่างเย่อหยิ่ง
ไม่ใช่คนดีอะไรจริงๆ ด้วย
ตั้งใจหลอกเด็กนักศึกษามหาลัยที่ยังไม่รู้จักโลกแล้วก็จนๆ แบบนี้!
เวินฉีหมิงไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้เขาจินตนาการให้คนหน้ารถเป็นภาพสุภาพบุรุษชุดสูท หน้าตาดีแต่จิตใจโฉดชั่ว อ้วนหัวโตน้ำมันเยิ้มไปแล้ว
เขาพึมพำด้วยความขุ่นเคือง: "โง่จริงๆ!"
เวินจือหลีขึ้นรถ เท้าเล็กๆ ขาวผ่องของเธอวางบนพื้นรถสีดำดูโดดเด่นเป็นพิเศษ
นิ้วเท้ากลมๆ จิ้มลิ้มขดตัวอย่างนอบน้อม แฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลที่เจ้าตัวไม่ทันรู้ตัว
"ส่งฉันที่ห้างก่อนได้ไหม ฉันอยากซื้อรองเท้า"
"ฉันรู้ว่าอยู่ตรงไหน เร็วมาก"
เสิ่นซวี่ดึงสายตากลับมา "ได้"
อย่างที่เวินจือหลีบอก เร็วจริงๆ
เธอเดินไปที่โซนโปรโมชันซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง เลือกรองเท้าที่มีไซส์มาลอง
ไม่ถึงยี่สิบนาที ก็ซื้อมาได้สองคู่
เธอยังต่อรองให้พนักงานขายแถมถุงเท้าให้อีกหนึ่งคู่ด้วย
สุดท้ายก็ใส่เดินออกมาเลย
"คุณทำหน้าอะไร? ตกใจกับฉันเหรอ?"
ถึงแม้สีหน้าเสิ่นซวี่จะนิ่งเฉย แต่ตอนนี้เวินจือหลีเริ่มจับความเปลี่ยนแปลงของเขาได้ละเอียดขึ้นแล้ว
เธอเติบโตมาแบบอาศัยคนอื่นอยู่ รู้จักอ่านสีหน้าคนอื่นก็ถือเป็นทักษะพื้นฐาน
เสิ่นซวี่ตอบตามจริง "นิดหน่อย"
การตอบแบบตรงไปตรงมาแบบนี้กลับทำให้เวินจือหลีขำออกมาโดยไม่รู้ตัว เธอเผยอยยิ้ม มุมปากโค้งขึ้นเรื่อยๆ