เสิ่นซวี่เดินเข้ามาทีละก้าว เวินจือหลีกำผ้าปูที่นอนไว้แน่นทั้งสองข้าง พื้นผิวที่เคยเรียบราบเกิดรอยย่นหลายรอยขึ้น
“อาหลี นายหมายถึงแบบที่ฉันคิดใช่ไหม?”
เวินจือหลีก้มหน้าพึมพำ: “ไม่งั้นซื้อกลับมาบ้านเพื่อเป่าฟองสบู่หรือไง?”
เสิ่นซวี่: “วันนั้นบนสะพาน เธอบอกว่ามีเรื่องอยากจะบอกฉัน ใช่เรื่องนี้หรือเปล่า?”
หญิงสาวส่ายหน้า พร้อมกับตบๆ ไปที่พื้นที่ว่างข้างๆ: “ไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เกี่ยวข้องกัน”
อาศัยแสงแดดนอกหน้าต่าง เวินจือหลีพยายามทำให้ตัวเองดูสมเหตุสมผลที่สุด
เสิ่นซวี่ไม่เคยเห็นเธอจริงจังขนาดนี้มาก่อน จิตใจจึงตึงเครียดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เวินจือหลีจับมือเขาไว้ สายตามองตรงอย่างจริงจัง: “ที่จริงแล้ว ฉันไม่ใช่เวินจือหลีที่เธอรู้จักมาก่อน”
ยังไม่ทันที่เสียงจะจบลง มือของเธอก็ถูกอีกคนหนึ่งกุมไว้แน่นในฝ่ามือ
“ซี้——”
“เจ็บ เจ็บ เจ็บ ฉันยังพูดไม่จบ อย่าเพิ่งตื่นเต้นสิ!”
รูม่านตาสีดำสนิทของเสิ่นซวี่หดเล็กลงทันใดเพราะคำพูดของเธอ “อาหลี ไม่งั้นเราไปโรงพยาบาลอีกครั้งเพื่อทำซีทีสมองดีไหม?”
เวินจือหลี: ...
เธอตบหลังมือเขาเบาๆ “เธอฟังฉันพูดให้จบก่อน ฉันไม่ได้ป่วย”
“ฉันก็ชื่อเวินจือหลี เพิ่งจบมหาวิทยาลัยปีนี้ วันนั้นตื่นขึ้นมาก็พบว่ามาอยู่ที่โลกของพวกเธอแล้ว ยังไงก็ตาม ภูมิหลังครอบครัวของฉันก็เหมือนกับเวินจือหลีคนเดิม”
บนใบหน้าเสิ่นซวี่ ความรู้สึกที่ซับซ้อนถาโถมเข้ามา หลังย่อยทุกอย่างลงได้แล้ว จึงถามด้วยเสียงที่สั่นเทา: “วันที่เราออกเดทครั้งแรก ที่ห้องสมุด เธอยังจำได้ไหมว่าเอาอะไรไปบ้าง?”