เสิ่นซวี่เอาหน้าซุกกับหลังมือของเธอเบา ๆ อย่างระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไปอีกครั้ง
เขาก้าวเข้าไปโอบกอดเธอแน่น "เธอไม่ตื่นสักที พวกเขาบอกว่าเธอจะฟื้นเร็ว ๆ พวกเขาทั้งหมดหลอกฉัน"
เวินจือหลีเป็นครั้งแรกที่ได้ยินเสียงของเขาสั่นเครือ เธอตบหลังเขาเบา ๆ "เธอก็รู้ ฉันง่วงนอนง่ายนี่นา ไม่เป็นไร ไม่ต้องกลัว"
"ก็ตกลงกับเธอแล้วไง ฉันจะอยู่กับเธอตลอดไป"
"ขอโทษนะ ที่ให้เธอรอนาน"
เสิ่นซวี่ซุกหน้าเข้าที่ซอกคอของเธอ หายใจเข้าลึก ๆ ริมฝีปากสีจางของเขานั้นไร้ซึ่งสีเลือด "ฉันเก่งเรื่องการรอคอย ตราบใดที่เป็นเธอ"
เวินจือหลีเม้มปาก ตาเธอร้อนผ่าว แมวน้อยเสิ่นของเธอช่างน่าสงสารเหลือเกิน
"ไม่ต้องรอแล้ว ฉันจะไม่ให้เธอรออีกต่อไป"
เธอล้วงกระเป๋า เอ๊ะ? ของฉันหายไปไหน?
[ถึงตอนนี้เธอยังจะคิดถึงสิ่งนั้นอีกเหรอ?]
[ดูสภาพที่เหมือนจะล้มลงไปได้ทุกเมื่อของเขา ยืนไม่อยู่หรอก ]
เวินจือหลี: พอพูดเรื่องนี้ทีไร เธอมาแปลกทุกที
[...ปิดปากเงียบด้วยตัวเอง]
"กางเกงที่ฉันใส่ก่อนหน้านี้อยู่ไหน?"
เสิ่นซวี่: "ซักแล้วเอากลับบ้านไป"
"ซักแล้วเหรอ?"
ชายหนุ่มส่ายหน้า "ฉันอยู่ที่นี่ตลอด ยังไม่ได้กลับไป"
เวินจือหลีคิดว่า ไม่เป็นไร เดี๋ยวค่อยว่ากันที่บ้าน
เธอลูบหัวเสิ่นซวี่ "ขึ้นมานอนกับฉันสักพักเถอะ เธอดูเหนื่อยมาก"
เสิ่นซวี่ลุกขึ้น กดกริ่งเรียกพยาบาล "ให้หมอมาตรวจก่อนเถอะ"
คนที่ตามหมอมาเรื่อย ๆ ก็มีท่านปู่เสิ่น กู้เหยียนจือ กู้ซื่อเซิง หยางไป๋ชวน เฉียวอวี่เหมียน หวังจื่อเล่อ สวีจี้ และครอบครัวของเวินฉีหมิง